David Chege Njoroge - My Blog
Related to country: United States
available in: English (original) | French | Spanish | Italian | German | Portuguese | Swedish | Russian | Dutch | Arabic 
It was on a cool moonlit night in the early hours of the morning when they came; a band of cowards, unwashed soldiers of terror slinking through the darkness down the footpaths and through the rusty barbwire fences. They carried an assortment of hand weapons; clubs and big knives called pangas. The group stopped and lit cigarettes and mumbled in hushed tones. Some of them reeked of cheap beer, their liquid courage for the night.
In the small stone farmhouse, the six children huddled in sleep. Their parents in another room heard the dogs barking. They were always barking, sometimes at other animals looking for scraps of food and sometimes because of people passing by and sometimes they were thieves, trespassing for whatever they could lay their hands on and the dogs usually chased them away. This night would be somewhat different.
These miscreants were sent by unknowns like errand boys to deliver a message of fear.
They chased the dogs with stones, then hammered on the front door with the butts of their weapons and broke the glass panes on the windows and shouted to open the door.
The oldest of the six children, 17-year-old David, rallied the others and they barricaded the steel door with furniture. Minutes went by as the door pounding continued with the shouts of "open the door or we'll kill all of you".
On the road near the farmhouse, passing police, on their way to collect a body for burial, heard the noises and barking dogs and the sentry heard their vehicle, as in most of these gang attacks, a sentry is posted, to alert the others. The police used the rickety gate as the thugs broke into a run. They fired warning shots and yelled to stop. The brave boys ran even faster, splitting up, for they knew that in stopping, they might catch a bullet. Before bolting, they shouted to the occupants in the farmhouse that they would be back.
The attack occurred in September 1997. Two weeks later, David's family received a handwritten note. It ordered them to leave or they would all be killed. It was only luck that the police were there earlier but what of the next time—would they be as lucky?
They must leave, they agreed, and they packed what they could carry and came to the house of a relative in the dusty and meagrely developed town of Ongata Rongai about 15 miles southwest of Nairobi and moved into a small storage room. They would never return to Subukia and their farmhouse home.
But more troubles were on the way for this family as they struggled to find a means to survive. David’s father fell short in his ability to provide for them as he looked for work. With no particular skills, the jobs he took fell far short of what they needed. David and his brothers and sisters needed to attend school and there was no money for school fees. David took on various jobs at construction sites and hauling jerry cans of water to sell at a mere 10 shillings each.
His father also drank more and more, leaving less and less for food. He became an alcoholic, leaving the breadwinning to his wife. The other kids pitched in and did what they could. His sister did laundry for potatoes.
A teacher from an orphanage in the area heard about him and decided to help. Christ Cares Centre gave them what they could now and then and eventually raised enough money for David to return to school, thus demonstrating they were committed to assisting.
The long and tortuous days dragged by as the school fees were finally paid and he could finish his last year and amazingly attained a B average in his final exams. During these days after school, David found work, albeit short term as a tout or conductor with a matatu or public service vehicle, even entered the army as an athlete at Kibiko training camp. Even this was short term for without him, his 5 siblings were going hungry.
After the exams in 2001, and the good news of his high score, he found his ailing mother diagnosed with diabetes and now a new problem; raising money for her medication, for she was insulin dependant. This sad situation went on as she gradually became worse with episodes of seizures that drained her energy and damaged her organs. Between trying to feed the family, and purchase the expensive insulin and keep himself healthy, he would fall asleep before his head hit the pillow. David fought hard to keep her in daily doses but there were too many gaps in between; it was hopeless, and she finally succumbed. He was now the head of a dwindling family, (the youngest was still a toddler) in their one room home in Rongai, because his father took up with another woman and abandoned the family.
Christ Cares Centre, although falling short of funds to help David’s mother, was able to raise money to help his family now. They tried to get funds to send him to a college or trade school and he was actually able to do a year in Kenya Polytechnic in Nairobi in a gruelling class and work schedule. The public transport fees to and from the city sapped his meagre wages.
A promising break came when he was able to e-mail a cousin living in London who pointed him to a man in Nairobi who ran an NGO that helped bright and needy young people get an education. David knew he needed to set a base for his life so he could help his family and help others, so he found this man.
His name was Ngarari Mwaura. David had prayed hard for help, for hope and for a small miracle; and here it was, he was going to university in the United States.
Now for someone having never left the general area of Central Province of Kenya, the United States was like Dorothy finding Oz. It was confusing, mesmerising, and so full of white people. For David, going so far away for the first time was an adventure and a half. He now had to make his way to Utah State University and make the deadline to register: another adventure! He did it but soon found he just could not afford to pay the stiff fees of $5000 per semester and so, with some difficulty, he transferred to Wayne County Community College in Michigan where he finally settled down for four years. He volunteered to help other students, primarily Kenyans who were fortunate enough to come to this school. And between this job and working in a campus restaurant, his classes and burying himself in the books, the time passed quicker than ever before. Amazingly, he maintained his B average.
From the outset, David had built a vision that he fervently wanted to give back to the community, to the poor and marginalised young who had no future. He was fortunate; there were millions at home without a chance who would die in miserable poverty. They were not even a number there. He talked about it constantly and in his third year, determined now more than ever, he talked with local church priest who agreed to help him raise funds to buy computers and ship them to Kenya. He would start a computer school that offered free courses to those unable to pay. To give them this chance to get better jobs and perhaps finish or continue their education.
In early 2008, despite the political furore, the fighting, deaths and displacement of hundreds of thousands of Kenyans, David Chege Njoroge returned, degree in hand and with some 100 new and used computers, clothing and shoes, opened his computer college in Ongata Rongai. He also started an organization for youth, called Careers for Life International. He’d beaten Goliath, the system that suppresses millions of Kenyans every day.
In the small stone farmhouse, the six children huddled in sleep. Their parents in another room heard the dogs barking. They were always barking, sometimes at other animals looking for scraps of food and sometimes because of people passing by and sometimes they were thieves, trespassing for whatever they could lay their hands on and the dogs usually chased them away. This night would be somewhat different.
These miscreants were sent by unknowns like errand boys to deliver a message of fear.
They chased the dogs with stones, then hammered on the front door with the butts of their weapons and broke the glass panes on the windows and shouted to open the door.
The oldest of the six children, 17-year-old David, rallied the others and they barricaded the steel door with furniture. Minutes went by as the door pounding continued with the shouts of "open the door or we'll kill all of you".
On the road near the farmhouse, passing police, on their way to collect a body for burial, heard the noises and barking dogs and the sentry heard their vehicle, as in most of these gang attacks, a sentry is posted, to alert the others. The police used the rickety gate as the thugs broke into a run. They fired warning shots and yelled to stop. The brave boys ran even faster, splitting up, for they knew that in stopping, they might catch a bullet. Before bolting, they shouted to the occupants in the farmhouse that they would be back.
The attack occurred in September 1997. Two weeks later, David's family received a handwritten note. It ordered them to leave or they would all be killed. It was only luck that the police were there earlier but what of the next time—would they be as lucky?
They must leave, they agreed, and they packed what they could carry and came to the house of a relative in the dusty and meagrely developed town of Ongata Rongai about 15 miles southwest of Nairobi and moved into a small storage room. They would never return to Subukia and their farmhouse home.
But more troubles were on the way for this family as they struggled to find a means to survive. David’s father fell short in his ability to provide for them as he looked for work. With no particular skills, the jobs he took fell far short of what they needed. David and his brothers and sisters needed to attend school and there was no money for school fees. David took on various jobs at construction sites and hauling jerry cans of water to sell at a mere 10 shillings each.
His father also drank more and more, leaving less and less for food. He became an alcoholic, leaving the breadwinning to his wife. The other kids pitched in and did what they could. His sister did laundry for potatoes.
A teacher from an orphanage in the area heard about him and decided to help. Christ Cares Centre gave them what they could now and then and eventually raised enough money for David to return to school, thus demonstrating they were committed to assisting.
The long and tortuous days dragged by as the school fees were finally paid and he could finish his last year and amazingly attained a B average in his final exams. During these days after school, David found work, albeit short term as a tout or conductor with a matatu or public service vehicle, even entered the army as an athlete at Kibiko training camp. Even this was short term for without him, his 5 siblings were going hungry.
After the exams in 2001, and the good news of his high score, he found his ailing mother diagnosed with diabetes and now a new problem; raising money for her medication, for she was insulin dependant. This sad situation went on as she gradually became worse with episodes of seizures that drained her energy and damaged her organs. Between trying to feed the family, and purchase the expensive insulin and keep himself healthy, he would fall asleep before his head hit the pillow. David fought hard to keep her in daily doses but there were too many gaps in between; it was hopeless, and she finally succumbed. He was now the head of a dwindling family, (the youngest was still a toddler) in their one room home in Rongai, because his father took up with another woman and abandoned the family.
Christ Cares Centre, although falling short of funds to help David’s mother, was able to raise money to help his family now. They tried to get funds to send him to a college or trade school and he was actually able to do a year in Kenya Polytechnic in Nairobi in a gruelling class and work schedule. The public transport fees to and from the city sapped his meagre wages.
A promising break came when he was able to e-mail a cousin living in London who pointed him to a man in Nairobi who ran an NGO that helped bright and needy young people get an education. David knew he needed to set a base for his life so he could help his family and help others, so he found this man.
His name was Ngarari Mwaura. David had prayed hard for help, for hope and for a small miracle; and here it was, he was going to university in the United States.
Now for someone having never left the general area of Central Province of Kenya, the United States was like Dorothy finding Oz. It was confusing, mesmerising, and so full of white people. For David, going so far away for the first time was an adventure and a half. He now had to make his way to Utah State University and make the deadline to register: another adventure! He did it but soon found he just could not afford to pay the stiff fees of $5000 per semester and so, with some difficulty, he transferred to Wayne County Community College in Michigan where he finally settled down for four years. He volunteered to help other students, primarily Kenyans who were fortunate enough to come to this school. And between this job and working in a campus restaurant, his classes and burying himself in the books, the time passed quicker than ever before. Amazingly, he maintained his B average.
From the outset, David had built a vision that he fervently wanted to give back to the community, to the poor and marginalised young who had no future. He was fortunate; there were millions at home without a chance who would die in miserable poverty. They were not even a number there. He talked about it constantly and in his third year, determined now more than ever, he talked with local church priest who agreed to help him raise funds to buy computers and ship them to Kenya. He would start a computer school that offered free courses to those unable to pay. To give them this chance to get better jobs and perhaps finish or continue their education.
In early 2008, despite the political furore, the fighting, deaths and displacement of hundreds of thousands of Kenyans, David Chege Njoroge returned, degree in hand and with some 100 new and used computers, clothing and shoes, opened his computer college in Ongata Rongai. He also started an organization for youth, called Careers for Life International. He’d beaten Goliath, the system that suppresses millions of Kenyans every day.
Il avait battu Goliath, à la différence des millions de la jeunesse kenyane
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Il avait lieu une nuit travaillée au noir fraîche dans les heures tôt du matin où ils sont venus ; une bande des lâches, des soldats non lavés de la terreur slinking par l'obscurité en bas des sentiers piétons et par les barrières rouillées de barbwire. Ils ont porté un assortiment des armes de main ; les clubs et les grands couteaux ont appelé des pangas. Le groupe a arrêté et a allumé des cigarettes et marmonné dans des tonalités faites calmer. Certains d'entre eux ont senti de la bière bon marché, leur courage liquide pour la nuit.
Dans la petite ferme en pierre, les six enfants se sont blottis dans le sommeil. Leurs parents dans une autre chambre ont entendu l'écorcement de chiens. Ils écorçaient toujours, parfois à d'autres animaux recherchant des chutes de nourriture et parfois en raison des personnes passant près et parfois ils étaient des voleurs, enfreignant pour celui qui ils pourraient étendre leurs mains dessus et les chiens habituellement les ont chassées loin. Cette nuit serait quelque peu différente.
Ces scélérats ont été envoyés par des inconnus comme des garçons de courses pour fournir un message de la crainte.
Ils ont chassé les chiens avec des pierres, puis ont martelé sur la porte plan avec les bouts de leurs armes et ont cassé les carreaux sur les fenêtres et ont crié pour ouvrir la porte.
Le plus vieux des six enfants, 17 ans David, a rassemblé les autres et elles barricaded la porte en acier avec des meubles. Les minutes se sont écoulées pendant que le broyage de porte continuait les cris de « ouvrent la porte ou nous tuerons tout le toi ».
Sur la route près de la ferme, passant la police, sur leur chemin de rassembler un corps pour l'enterrement, a entendu que les bruits et les chiens d'écorcement et la sentinelle ont entendu leur véhicule, comme dans la plupart de ces attaques de troupe, une sentinelle est signalée, pour alerter les autres. La police a utilisé la porte rachitique pendant que les gangsters pénétraient par effraction dans une course. Ils ont mis le feu aux projectiles d'avertissement et ont hurlé pour s'arrêter. Les garçons de braver ont couru encore plus rapidement, fractionnant, pour eux ont su que dans l'arrêt, ils pourraient attraper une balle. Avant le boulonnage, ils ont crié aux occupants dans la ferme qu'ils seraient de retour.
L'attaque s'est produite en septembre 1997. Pendant deux semaines plus tard, la famille de David a reçu une note manuscrite. Il les a commandés partir ou ils seraient tout tués. Il était seulement chance que la police était là plus en avance mais lequel du prochain temps-elles serait comme chanceux ?
Ils doivent partir, ils ont convenu, et ils ont emballé ce qu'ils pourraient porter et sont venus à la maison d'un parent dans la ville poussiéreuse et meagrely développée d'Ongata Rongai environ 15 milles de sud-ouest de Nairobi et sont entrés dans une petite salle d'entreposage. Ils ne reviendraient à la maison jamais à Subukia et à leur ferme.
Mais plus d'ennuis étaient sur le chemin pour cette famille pendant qu'ils luttaient pour trouver des moyens de survivre. Le père de David a fait défaut dans sa capacité de prévoir eux pendant qu'il recherchait le travail. Sans des qualifications particulières, les travaux qu'il a pris sont tombés short lointain de de ce qu'ils ont eu besoin. David et ses frères et soeurs requis pour aller à l'école et là n'étaient aucun argent pour des honoraires d'école. David a pris les divers travaux aux chantiers et à transporter de construction les bidons jerry de l'eau à la vente à de seuls 10 shillings pièce.
Son père également a bu de plus en plus, partant de moins en moins pour la nourriture. Il est devenu un alcoolique, laissant breadwinning à son épouse. Les autres enfants lancés dedans et ont fait ce qu'ils pourraient. Sa soeur a fait la blanchisserie pour des pommes de terre.
Un professeur d'un orphelinat dans le secteur entendu sur lui et décidé pour aider. Le centre de soins du Christ les a donnés ce qu'elles pourraient maintenant et puis et par la suite ont soulevé assez d'argent pour que David renvoie à l'école, de ce fait démontrant elles ont été commises à aider.
Les longs et tortueux jours traînés près pendant que les honoraires d'école étaient finalement payés et lui pourraient finir son année dernière et ont étonnamment atteint une moyenne de B dans ses examens finals. Pendant de nos jours après école, David a trouvé le travail, quoiqu'à court terme comme démarcheur ou conducteur avec un véhicule de matatu ou de service public, a même présenté l'armée en tant qu'athlète au camp de formation de Kibiko. Même c'était à court terme pour sans lui, ses 5 enfants de mêmes parents allaient affamé.
Après les examens en 2001, et les bonnes nouvelles de ses hauts points, il a trouvé sa mère mal portante diagnostiquée avec du diabète et maintenant un nouveau problème ; élever l'argent pour son médicament, parce que elle était personne à charge d'insuline. Cette situation triste a continué pendant qu'elle s'aggravait graduellement avec des épisodes des saisies qui ont vidangé son énergie et ont endommagé ses organes. Entre l'essai d'alimenter la famille, et d'acheter l'insuline chère et de se maintenir sain, il tomberait endormi avant que sa tête ait frappé l'oreiller. David a combattu dur pour la maintenir dans les doses quotidiennes mais il y avait trop de lacunes dans l'intervalle ; il était désespéré, et elle a finalement succombé. Il était maintenant le chef d'une famille de diminution, (le plus jeune était toujours un enfant en bas âge) dans leur une pièce à la maison dans Rongai, parce que son père a pris avec une autre femme et a abandonné la famille.
Les soins du Christ centrent, bien que faisant défaut aux fonds pour aider la mère de David, pouvaient soulever l'argent pour aider sa famille maintenant. Ils ont essayé d'obtenir des fonds pour l'envoyer à une université ou l'école commerciale et lui pouvaient réellement faire une année dans l'école d'enseignement technique du Kenya à Nairobi dans une classe d'exténuant et le programme de travail. Les honoraires de transport en commun à et de la ville sapped ses salaires pauvres.
Une coupure prometteuse est venue quand il pouvait à l'E-mail par cousin habitant à Londres qui l'a dirigé à un homme à Nairobi qui a couru une O.N.G. qui a aidé les jeunes intelligents et indigents à obtenir une éducation. David a su qu'il a dû placer une base pendant sa vie ainsi il pourrait aider sa famille et aider d'autres, ainsi il a trouvé cet homme.
Son nom était Ngarari Mwaura. David avait prié dur pour l'aide, pour l'espoir et pour un petit miracle ; et ici il était, il allait à l'université aux Etats-Unis.
Maintenant pour quelqu'un n'ayant jamais laissé le secteur général de la province centrale du Kenya, les Etats-Unis étaient comme Dorothy trouvant l'once. Il était embrouillant, mesmerising, et si plein des personnes blanches. Pour David, aller si lointain était pour la première fois une aventure et une moitié. Il maintenant a dû faire son chemin vers l'université de l'Etat de l'Utah et faire la date-limite pour s'enregistrer : une autre aventure ! Il l'a fait mais bientôt trouvé il juste ne pourrait pas se permettre de payer les honoraires raides de $5000 par semestre et ainsi, avec une certaine difficulté, il a transféré à l'université de la Communauté du comté de Wayne au Michigan où il s'est finalement installé pendant quatre années. Il a offert pour aider d'autres étudiants, principalement les Kenyans qui étaient assez chanceux pour venir à cette école. Et entre ce travail et travailler dans un restaurant de campus, ses classes et s'enterrer dans les livres, le temps ont passé plus vite que toujours avant. Étonnamment, il a maintenu sa moyenne de B.
Dès le début, David avait établi une vision qu'il a ardamment voulu donner de nouveau à la communauté, aux pauvres et aux jeunes marginalisés qui n'ont eu aucun futur. Il était chanceux ; il y avait des millions à la maison sans chance qui mourrait dans la pauvreté malheureuse. Ils n'étaient pas même un nombre là. Il a parlé de lui constamment et en sa troisième année, a déterminé maintenant davantage que jamais, il a parlé avec le prêtre local d'église qui a accepté de l'aider à soulever des fonds pour acheter des ordinateurs et pour les embarquer au Kenya. Il commencerait une école d'informatique qui a offert des cours libres à ceux incapables de payer. Pour leur donner cette chance d'obtenir les meilleurs travaux et peut-être de finir ou continuer leur éducation.
Début 2008, en dépit du furore politique, du combat, des décès et du déplacement des centaines de milliers de Kenyans, David Chege Njoroge est retourné, degré à disposition et avec quelques 100 nouveaux et les ordinateurs utilisés, habillement et chaussures, ont ouvert son université d'ordinateur dans Ongata Rongai. Il a également commencé une organisation pour la jeunesse, appelée Careers pendant la vie internationale. Il avait battu Goliath, le système qui supprime des millions de Kenyans journaliers.
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Il avait lieu une nuit travaillée au noir fraîche dans les heures tôt du matin où ils sont venus ; une bande des lâches, des soldats non lavés de la terreur slinking par l'obscurité en bas des sentiers piétons et par les barrières rouillées de barbwire. Ils ont porté un assortiment des armes de main ; les clubs et les grands couteaux ont appelé des pangas. Le groupe a arrêté et a allumé des cigarettes et marmonné dans des tonalités faites calmer. Certains d'entre eux ont senti de la bière bon marché, leur courage liquide pour la nuit.
Dans la petite ferme en pierre, les six enfants se sont blottis dans le sommeil. Leurs parents dans une autre chambre ont entendu l'écorcement de chiens. Ils écorçaient toujours, parfois à d'autres animaux recherchant des chutes de nourriture et parfois en raison des personnes passant près et parfois ils étaient des voleurs, enfreignant pour celui qui ils pourraient étendre leurs mains dessus et les chiens habituellement les ont chassées loin. Cette nuit serait quelque peu différente.
Ces scélérats ont été envoyés par des inconnus comme des garçons de courses pour fournir un message de la crainte.
Ils ont chassé les chiens avec des pierres, puis ont martelé sur la porte plan avec les bouts de leurs armes et ont cassé les carreaux sur les fenêtres et ont crié pour ouvrir la porte.
Le plus vieux des six enfants, 17 ans David, a rassemblé les autres et elles barricaded la porte en acier avec des meubles. Les minutes se sont écoulées pendant que le broyage de porte continuait les cris de « ouvrent la porte ou nous tuerons tout le toi ».
Sur la route près de la ferme, passant la police, sur leur chemin de rassembler un corps pour l'enterrement, a entendu que les bruits et les chiens d'écorcement et la sentinelle ont entendu leur véhicule, comme dans la plupart de ces attaques de troupe, une sentinelle est signalée, pour alerter les autres. La police a utilisé la porte rachitique pendant que les gangsters pénétraient par effraction dans une course. Ils ont mis le feu aux projectiles d'avertissement et ont hurlé pour s'arrêter. Les garçons de braver ont couru encore plus rapidement, fractionnant, pour eux ont su que dans l'arrêt, ils pourraient attraper une balle. Avant le boulonnage, ils ont crié aux occupants dans la ferme qu'ils seraient de retour.
L'attaque s'est produite en septembre 1997. Pendant deux semaines plus tard, la famille de David a reçu une note manuscrite. Il les a commandés partir ou ils seraient tout tués. Il était seulement chance que la police était là plus en avance mais lequel du prochain temps-elles serait comme chanceux ?
Ils doivent partir, ils ont convenu, et ils ont emballé ce qu'ils pourraient porter et sont venus à la maison d'un parent dans la ville poussiéreuse et meagrely développée d'Ongata Rongai environ 15 milles de sud-ouest de Nairobi et sont entrés dans une petite salle d'entreposage. Ils ne reviendraient à la maison jamais à Subukia et à leur ferme.
Mais plus d'ennuis étaient sur le chemin pour cette famille pendant qu'ils luttaient pour trouver des moyens de survivre. Le père de David a fait défaut dans sa capacité de prévoir eux pendant qu'il recherchait le travail. Sans des qualifications particulières, les travaux qu'il a pris sont tombés short lointain de de ce qu'ils ont eu besoin. David et ses frères et soeurs requis pour aller à l'école et là n'étaient aucun argent pour des honoraires d'école. David a pris les divers travaux aux chantiers et à transporter de construction les bidons jerry de l'eau à la vente à de seuls 10 shillings pièce.
Son père également a bu de plus en plus, partant de moins en moins pour la nourriture. Il est devenu un alcoolique, laissant breadwinning à son épouse. Les autres enfants lancés dedans et ont fait ce qu'ils pourraient. Sa soeur a fait la blanchisserie pour des pommes de terre.
Un professeur d'un orphelinat dans le secteur entendu sur lui et décidé pour aider. Le centre de soins du Christ les a donnés ce qu'elles pourraient maintenant et puis et par la suite ont soulevé assez d'argent pour que David renvoie à l'école, de ce fait démontrant elles ont été commises à aider.
Les longs et tortueux jours traînés près pendant que les honoraires d'école étaient finalement payés et lui pourraient finir son année dernière et ont étonnamment atteint une moyenne de B dans ses examens finals. Pendant de nos jours après école, David a trouvé le travail, quoiqu'à court terme comme démarcheur ou conducteur avec un véhicule de matatu ou de service public, a même présenté l'armée en tant qu'athlète au camp de formation de Kibiko. Même c'était à court terme pour sans lui, ses 5 enfants de mêmes parents allaient affamé.
Après les examens en 2001, et les bonnes nouvelles de ses hauts points, il a trouvé sa mère mal portante diagnostiquée avec du diabète et maintenant un nouveau problème ; élever l'argent pour son médicament, parce que elle était personne à charge d'insuline. Cette situation triste a continué pendant qu'elle s'aggravait graduellement avec des épisodes des saisies qui ont vidangé son énergie et ont endommagé ses organes. Entre l'essai d'alimenter la famille, et d'acheter l'insuline chère et de se maintenir sain, il tomberait endormi avant que sa tête ait frappé l'oreiller. David a combattu dur pour la maintenir dans les doses quotidiennes mais il y avait trop de lacunes dans l'intervalle ; il était désespéré, et elle a finalement succombé. Il était maintenant le chef d'une famille de diminution, (le plus jeune était toujours un enfant en bas âge) dans leur une pièce à la maison dans Rongai, parce que son père a pris avec une autre femme et a abandonné la famille.
Les soins du Christ centrent, bien que faisant défaut aux fonds pour aider la mère de David, pouvaient soulever l'argent pour aider sa famille maintenant. Ils ont essayé d'obtenir des fonds pour l'envoyer à une université ou l'école commerciale et lui pouvaient réellement faire une année dans l'école d'enseignement technique du Kenya à Nairobi dans une classe d'exténuant et le programme de travail. Les honoraires de transport en commun à et de la ville sapped ses salaires pauvres.
Une coupure prometteuse est venue quand il pouvait à l'E-mail par cousin habitant à Londres qui l'a dirigé à un homme à Nairobi qui a couru une O.N.G. qui a aidé les jeunes intelligents et indigents à obtenir une éducation. David a su qu'il a dû placer une base pendant sa vie ainsi il pourrait aider sa famille et aider d'autres, ainsi il a trouvé cet homme.
Son nom était Ngarari Mwaura. David avait prié dur pour l'aide, pour l'espoir et pour un petit miracle ; et ici il était, il allait à l'université aux Etats-Unis.
Maintenant pour quelqu'un n'ayant jamais laissé le secteur général de la province centrale du Kenya, les Etats-Unis étaient comme Dorothy trouvant l'once. Il était embrouillant, mesmerising, et si plein des personnes blanches. Pour David, aller si lointain était pour la première fois une aventure et une moitié. Il maintenant a dû faire son chemin vers l'université de l'Etat de l'Utah et faire la date-limite pour s'enregistrer : une autre aventure ! Il l'a fait mais bientôt trouvé il juste ne pourrait pas se permettre de payer les honoraires raides de $5000 par semestre et ainsi, avec une certaine difficulté, il a transféré à l'université de la Communauté du comté de Wayne au Michigan où il s'est finalement installé pendant quatre années. Il a offert pour aider d'autres étudiants, principalement les Kenyans qui étaient assez chanceux pour venir à cette école. Et entre ce travail et travailler dans un restaurant de campus, ses classes et s'enterrer dans les livres, le temps ont passé plus vite que toujours avant. Étonnamment, il a maintenu sa moyenne de B.
Dès le début, David avait établi une vision qu'il a ardamment voulu donner de nouveau à la communauté, aux pauvres et aux jeunes marginalisés qui n'ont eu aucun futur. Il était chanceux ; il y avait des millions à la maison sans chance qui mourrait dans la pauvreté malheureuse. Ils n'étaient pas même un nombre là. Il a parlé de lui constamment et en sa troisième année, a déterminé maintenant davantage que jamais, il a parlé avec le prêtre local d'église qui a accepté de l'aider à soulever des fonds pour acheter des ordinateurs et pour les embarquer au Kenya. Il commencerait une école d'informatique qui a offert des cours libres à ceux incapables de payer. Pour leur donner cette chance d'obtenir les meilleurs travaux et peut-être de finir ou continuer leur éducation.
Début 2008, en dépit du furore politique, du combat, des décès et du déplacement des centaines de milliers de Kenyans, David Chege Njoroge est retourné, degré à disposition et avec quelques 100 nouveaux et les ordinateurs utilisés, habillement et chaussures, ont ouvert son université d'ordinateur dans Ongata Rongai. Il a également commencé une organisation pour la jeunesse, appelée Careers pendant la vie internationale. Il avait battu Goliath, le système qui supprime des millions de Kenyans journaliers.
Él había batido a Goliath, desemejante de millones de juventud de Kenyan
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Era en una noche moonlit fresca sobre las horas tempranas de la mañana en que vinieron; una venda de los cobardes, de los soldados sucios del terror slinking con la oscuridad abajo de las sendas para peatones y a través de las cercas oxidadas del barbwire. Llevaron un surtido de armas de la mano; los clubs y los cuchillos grandes llamaron pangas. El grupo paró y encendió los cigarrillos y mascullado en tonos hushed. Algunos de ellos apestaron de la cerveza barata, su valor líquido para la noche.
En el cortijo de piedra pequeño, los seis niños amontonaron en sueño. Sus padres en otro sitio oyeron raspar de los perros. Raspaban siempre, a veces en otros animales que buscaban los desechos del alimento y a veces debido a la gente que pasaba cerca y eran a veces ladrones, violando para lo que podrían poner sus manos encendido y los perros las persiguieron generalmente lejos. Esta noche sería algo diferente.
Desconocido enviaron estos miscreants como los muchachos de diligencia para entregar un mensaje del miedo.
Persiguieron los perros con las piedras, después martillaron en la puerta delantera con los extremos de sus armas y rompieron los cristales de cristal en las ventanas y gritaron para abrir la puerta.
El más viejo de los seis niños, 17 años David, reunió los otros y él barricaded la puerta de acero con muebles. Los minutos fueron cerca a medida que el pounding de la puerta continuó con los gritos de “abre la puerta o le mataremos”.
En el camino cerca del cortijo, pasando a policía, en su manera de recoger un cuerpo para el entierro, oyó que los ruidos y los perros el raspar y el centinela oyeron su vehículo, como en la mayor parte de estos ataques de la cuadrilla, fijan a un centinela, para alertar los otros. El policía utilizó la puerta raquítica mientras que los gamberros se rompieron en un funcionamiento. Encendieron tiros amonestadores y gritaron para parar. Los muchachos valientes funcionaron incluso más rápidamente, dividiéndose, para ellos sabían que en parar, puede ser que cojan una bala. Antes de empernarse, gritaron a los inquilinos en el cortijo que estarían detrás.
El ataque ocurrió en septiembre de 1997. Dos semanas más adelante, la familia de David recibió una nota manuscrita. Los ordenó irse o los todos matarían. ¿Era solamente suerte que el policía era allí anterior pero cuál del siguiente tiempo-él estaría como afortunado?
Deben irse, convinieron, y embalaron lo que podrían llevar y vinieron a la casa de un pariente en la ciudad polvorienta y meagrely desarrollada de Ongata Rongai cerca de 15 millas de sudoeste de Nairobi y se movieron en un cuarto de almacenaje pequeño. Nunca volverían a Subukia y a su cortijo a casa.
Pero más apuros estaban en la manera para esta familia mientras que lucharon para encontrar medios de sobrevivir. El padre de David faltó en su capacidad de prever ellos mientras que él buscó el trabajo. Sin habilidades particulares, los trabajos que él tomó bajaron cortocircuito lejano de lo que necesitaron. David y sus hermanos y hermanas necesitados para atender a la escuela y allí no eran ningún dinero para los honorarios de la escuela. David adquirió varios trabajos en los emplazamientos y acarrear de la obra las latas jerry de agua a la venta en 10 shillings meros por cada uno.
Su padre también bebió cada vez más, yéndose cada vez menos para el alimento. Él hizo un alcohólico, dejando breadwinning a su esposa. Los otros cabritos echados adentro e hicieron lo que podrían. Su hermana hizo el lavadero para las patatas.
Un profesor de un orphanage en el área puesta de acuerdo con él y decidida para ayudar. El centro de los cuidados de Cristo los dio qué él podría levantó ahora y después y eventual bastante dinero para que David vuelva a la escuela, así demostrando fue confiada a asistir.
Los días arrastrados cerca como los honorarios de la escuela eran finalmente pagados y él largos y tortuous podrían acabar su año pasado y lograron asombroso un promedio de B en sus exámenes finales. Durante actualmente después de escuela, el trabajo encontrado David, no obstante a corto plazo como un tout o conductor con un vehículo del matatu o del servicio público, incluso inscribió a ejército como atleta en el campo de entrenamiento de Kibiko. Incluso esto era a corto plazo para sin él, sus 5 hermanos iba hambriento.
Después de los exámenes en 2001, y de las buenas noticias de su cuenta alta, él encontró a su madre enferma diagnosticada con diabetes y ahora un nuevo problema; criar el dinero para su medicación, porque la era dependiente de la insulina. Esta situación triste se encendió mientras que ella hizo gradualmente peor con episodios de los asimientos que drenaron su energía y dañaron sus órganos. Entre intentar alimentar a la familia, y comprar la insulina costosa y mantenerse sano, él se caería dormido antes de que su cabeza golpeara la almohadilla. David luchó difícilmente para mantenerla dosis diarias pero había demasiados boquetes mientras tanto; estaba desesperado, y ella finalmente sucumbió. Él ahora era la cabeza de una familia de la disminución, (el más joven seguía siendo un niño) en su un sitio casero en Rongai, porque su padre tomó con otra mujer y abandonó a familia.
Los cuidados de Cristo se centran, aunque faltan fondos para ayudar a la madre de David, podían levantar el dinero ahora para ayudar a su familia. Intentaron conseguir fondos para enviarlo a una universidad o la escuela comercial y él podían realmente hacer un año en la escuela politécnica de Kenia en Nairobi en una clase gruelling y horario del trabajo. Los honorarios del transporte público a y desde la ciudad sapped sus salarios pobres.
Una rotura prometedora vino cuando él podía al E-mail al primo que vivía en Londres que lo señaló a un hombre en Nairobi que funcionó un NGO que ayudó gente joven brillante y needy a conseguir una educación. David sabía que él necesitó fijar una base para su vida así que él podría ayudar a su familia y ayudar a otras, así que él encontró a este hombre.
Su nombre era Ngarari Mwaura. David había rogado difícilmente para la ayuda, para la esperanza y para un milagro pequeño; y aquí estaba, él iba a la universidad en los Estados Unidos.
Ahora para alguien nunca que dejaba el área general de la provincia central de Kenia, los Estados Unidos eran como Dorothy que encontraba la onza. Era confuso, mesmerising, y tan lleno de gente blanca. Para David, el ir tan lejano era por primera vez una aventura y una mitad. Él ahora tuvo que hacer su manera a la universidad de estado de Utah y hacer el plazo para colocarse: ¡otra aventura! Él lo hizo pero pronto encontrado él apenas no podría producir pagar los honorarios tiesos de $5000 por semestre y por eso, con una cierta dificultad, él transfirió a la universidad de comunidad del condado de Wayne en Michigan en donde él finalmente colocó abajo por cuatro años. Él se ofreció voluntariamente a ayudar a otros estudiantes, sobre todo Kenyans que eran bastante afortunados venir a esta escuela. Y entre este trabajo y el trabajo en un restaurante del campus, sus clases y enterrarse en los libros, el tiempo pasaron más aprisa que siempre antes. Asombroso, él mantuvo su promedio de B.
Desde el principio, David había construido una visión que él deseó fervientemente dar de nuevo a la comunidad, a los pobres y a los jóvenes marginados que no tenían ningún futuro. Él era afortunado; había millones en el país sin una ocasión que moriría en pobreza desgraciada. No eran uniformes un número allí. Él habló de él constantemente y en su tercer año, ahora se determinó más que siempre, él habló con el sacerdote local de la iglesia que acordó ayudarle a levantar fondos para comprar computadoras y para enviarlas a Kenia. Él comenzaría una escuela de computadora que ofreció cursos libres a ésos incapaces pagar. Para darles esta ocasión de conseguir trabajos mejores y quizás de acabar o de continuar su educación.
A principios de 2008, a pesar de el furore político, luchar, muertes y la dislocación de centenares de millares de Kenyans, David Chege Njoroge volvió, grado a disposición y con algunos 100 nuevos y las computadoras usadas, ropa y zapatos, abrieron su universidad de la computadora en Ongata Rongai. Él también comenzó una organización para la juventud, llamada Careers para la vida internacional. Él había batido a Goliath, el sistema que suprime millones de Kenyans diarios.
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Era en una noche moonlit fresca sobre las horas tempranas de la mañana en que vinieron; una venda de los cobardes, de los soldados sucios del terror slinking con la oscuridad abajo de las sendas para peatones y a través de las cercas oxidadas del barbwire. Llevaron un surtido de armas de la mano; los clubs y los cuchillos grandes llamaron pangas. El grupo paró y encendió los cigarrillos y mascullado en tonos hushed. Algunos de ellos apestaron de la cerveza barata, su valor líquido para la noche.
En el cortijo de piedra pequeño, los seis niños amontonaron en sueño. Sus padres en otro sitio oyeron raspar de los perros. Raspaban siempre, a veces en otros animales que buscaban los desechos del alimento y a veces debido a la gente que pasaba cerca y eran a veces ladrones, violando para lo que podrían poner sus manos encendido y los perros las persiguieron generalmente lejos. Esta noche sería algo diferente.
Desconocido enviaron estos miscreants como los muchachos de diligencia para entregar un mensaje del miedo.
Persiguieron los perros con las piedras, después martillaron en la puerta delantera con los extremos de sus armas y rompieron los cristales de cristal en las ventanas y gritaron para abrir la puerta.
El más viejo de los seis niños, 17 años David, reunió los otros y él barricaded la puerta de acero con muebles. Los minutos fueron cerca a medida que el pounding de la puerta continuó con los gritos de “abre la puerta o le mataremos”.
En el camino cerca del cortijo, pasando a policía, en su manera de recoger un cuerpo para el entierro, oyó que los ruidos y los perros el raspar y el centinela oyeron su vehículo, como en la mayor parte de estos ataques de la cuadrilla, fijan a un centinela, para alertar los otros. El policía utilizó la puerta raquítica mientras que los gamberros se rompieron en un funcionamiento. Encendieron tiros amonestadores y gritaron para parar. Los muchachos valientes funcionaron incluso más rápidamente, dividiéndose, para ellos sabían que en parar, puede ser que cojan una bala. Antes de empernarse, gritaron a los inquilinos en el cortijo que estarían detrás.
El ataque ocurrió en septiembre de 1997. Dos semanas más adelante, la familia de David recibió una nota manuscrita. Los ordenó irse o los todos matarían. ¿Era solamente suerte que el policía era allí anterior pero cuál del siguiente tiempo-él estaría como afortunado?
Deben irse, convinieron, y embalaron lo que podrían llevar y vinieron a la casa de un pariente en la ciudad polvorienta y meagrely desarrollada de Ongata Rongai cerca de 15 millas de sudoeste de Nairobi y se movieron en un cuarto de almacenaje pequeño. Nunca volverían a Subukia y a su cortijo a casa.
Pero más apuros estaban en la manera para esta familia mientras que lucharon para encontrar medios de sobrevivir. El padre de David faltó en su capacidad de prever ellos mientras que él buscó el trabajo. Sin habilidades particulares, los trabajos que él tomó bajaron cortocircuito lejano de lo que necesitaron. David y sus hermanos y hermanas necesitados para atender a la escuela y allí no eran ningún dinero para los honorarios de la escuela. David adquirió varios trabajos en los emplazamientos y acarrear de la obra las latas jerry de agua a la venta en 10 shillings meros por cada uno.
Su padre también bebió cada vez más, yéndose cada vez menos para el alimento. Él hizo un alcohólico, dejando breadwinning a su esposa. Los otros cabritos echados adentro e hicieron lo que podrían. Su hermana hizo el lavadero para las patatas.
Un profesor de un orphanage en el área puesta de acuerdo con él y decidida para ayudar. El centro de los cuidados de Cristo los dio qué él podría levantó ahora y después y eventual bastante dinero para que David vuelva a la escuela, así demostrando fue confiada a asistir.
Los días arrastrados cerca como los honorarios de la escuela eran finalmente pagados y él largos y tortuous podrían acabar su año pasado y lograron asombroso un promedio de B en sus exámenes finales. Durante actualmente después de escuela, el trabajo encontrado David, no obstante a corto plazo como un tout o conductor con un vehículo del matatu o del servicio público, incluso inscribió a ejército como atleta en el campo de entrenamiento de Kibiko. Incluso esto era a corto plazo para sin él, sus 5 hermanos iba hambriento.
Después de los exámenes en 2001, y de las buenas noticias de su cuenta alta, él encontró a su madre enferma diagnosticada con diabetes y ahora un nuevo problema; criar el dinero para su medicación, porque la era dependiente de la insulina. Esta situación triste se encendió mientras que ella hizo gradualmente peor con episodios de los asimientos que drenaron su energía y dañaron sus órganos. Entre intentar alimentar a la familia, y comprar la insulina costosa y mantenerse sano, él se caería dormido antes de que su cabeza golpeara la almohadilla. David luchó difícilmente para mantenerla dosis diarias pero había demasiados boquetes mientras tanto; estaba desesperado, y ella finalmente sucumbió. Él ahora era la cabeza de una familia de la disminución, (el más joven seguía siendo un niño) en su un sitio casero en Rongai, porque su padre tomó con otra mujer y abandonó a familia.
Los cuidados de Cristo se centran, aunque faltan fondos para ayudar a la madre de David, podían levantar el dinero ahora para ayudar a su familia. Intentaron conseguir fondos para enviarlo a una universidad o la escuela comercial y él podían realmente hacer un año en la escuela politécnica de Kenia en Nairobi en una clase gruelling y horario del trabajo. Los honorarios del transporte público a y desde la ciudad sapped sus salarios pobres.
Una rotura prometedora vino cuando él podía al E-mail al primo que vivía en Londres que lo señaló a un hombre en Nairobi que funcionó un NGO que ayudó gente joven brillante y needy a conseguir una educación. David sabía que él necesitó fijar una base para su vida así que él podría ayudar a su familia y ayudar a otras, así que él encontró a este hombre.
Su nombre era Ngarari Mwaura. David había rogado difícilmente para la ayuda, para la esperanza y para un milagro pequeño; y aquí estaba, él iba a la universidad en los Estados Unidos.
Ahora para alguien nunca que dejaba el área general de la provincia central de Kenia, los Estados Unidos eran como Dorothy que encontraba la onza. Era confuso, mesmerising, y tan lleno de gente blanca. Para David, el ir tan lejano era por primera vez una aventura y una mitad. Él ahora tuvo que hacer su manera a la universidad de estado de Utah y hacer el plazo para colocarse: ¡otra aventura! Él lo hizo pero pronto encontrado él apenas no podría producir pagar los honorarios tiesos de $5000 por semestre y por eso, con una cierta dificultad, él transfirió a la universidad de comunidad del condado de Wayne en Michigan en donde él finalmente colocó abajo por cuatro años. Él se ofreció voluntariamente a ayudar a otros estudiantes, sobre todo Kenyans que eran bastante afortunados venir a esta escuela. Y entre este trabajo y el trabajo en un restaurante del campus, sus clases y enterrarse en los libros, el tiempo pasaron más aprisa que siempre antes. Asombroso, él mantuvo su promedio de B.
Desde el principio, David había construido una visión que él deseó fervientemente dar de nuevo a la comunidad, a los pobres y a los jóvenes marginados que no tenían ningún futuro. Él era afortunado; había millones en el país sin una ocasión que moriría en pobreza desgraciada. No eran uniformes un número allí. Él habló de él constantemente y en su tercer año, ahora se determinó más que siempre, él habló con el sacerdote local de la iglesia que acordó ayudarle a levantar fondos para comprar computadoras y para enviarlas a Kenia. Él comenzaría una escuela de computadora que ofreció cursos libres a ésos incapaces pagar. Para darles esta ocasión de conseguir trabajos mejores y quizás de acabar o de continuar su educación.
A principios de 2008, a pesar de el furore político, luchar, muertes y la dislocación de centenares de millares de Kenyans, David Chege Njoroge volvió, grado a disposición y con algunos 100 nuevos y las computadoras usadas, ropa y zapatos, abrieron su universidad de la computadora en Ongata Rongai. Él también comenzó una organización para la juventud, llamada Careers para la vida internacional. Él había batido a Goliath, el sistema que suprime millones de Kenyans diarios.
Aveva battuto Goliath, diverso di milioni di gioventù keniana
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Aveva luogo su una notte moonlit fredda nelle ore in anticipo della mattina in cui sono venuto; una fascia dei vigliacchi, dei soldati non lavati del terrore slinking con la nerezza giù i sentieri per pedoni e tramite le recinzioni arrugginite del barbwire. Hanno trasportato un assortimento delle armi della mano; i randelli e le lame grandi hanno denominato i pangas. Il gruppo ha arrestato ed illuminato le sigarette e mumbled nei toni hushed. Alcuni di loro reeked di birra poco costosa, il loro coraggio liquido per la notte.
Nella piccola fattoria di pietra, i sei bambini huddled nel sonno. I loro genitori in un'altra stanza hanno sentito lo scortecciamento dei cani. Stavano scortecciando sempre, a volte ad altri animali che cercano gli scarti di alimento ed a volte a causa della gente che passa vicino ed a volte erano ladri, trespassing per qualunque potrebbero porre le loro mani sopra ed i cani le hanno inseguite solitamente via. Questa notte sarebbe in qualche modo differente.
Questi miscreants sono stati trasmessi dagli sconosciuti come ragazzi di errand per trasportare un messaggio di timore.
Hanno inseguito i cani con le pietre, quindi hanno martellato sul portello anteriore con le estremità delle loro armi ed hanno rotto le lastre di vetro di vetro sulle finestre ed hanno gridato per aprire il portello.
Il più vecchio dei sei bambini, 17 anni David, ha radunato gli altri e barricaded il portello d'acciaio con mobilia. Il resoconto è andato vicino come il pounding del portello continuato con le grida di “apre il portello o lo uccideremo„.
Sulla strada vicino alla fattoria, passante la polizia, sul loro senso raccogliere un corpo per la sepoltura, si è sentito che i rumori ed i cani da scortecciamento ed il sentry hanno sentito il loro veicolo, come in la maggior parte di questi attacchi del gruppo, un sentry è inviato, per avvisare gli altri. La polizia ha utilizzato il cancello rickety mentre i thugs si sono rotti in un funzionamento. Hanno infornato i colpi d'avvertimento ed hanno urlato per arrestarsi. I ragazzi brave hanno funzionato ancora più velocemente, scindendo, per hanno saputo che nell'arresto, potrebbero interferire una pallottola. Prima della bullonatura, hanno gridato agli occupanti nella fattoria che sarebbero indietro.
L'attacco ha accaduto nel settembre 1997. Due settimane più successivamente, la famiglia del David ha ricevuto una nota scritta a mano. Li ha ordinati andare o tutti sarebbero uccisi. Era soltanto fortuna che la polizia era là più presto ma che cosa del seguente tempo- sarebbe come fortunato?
Devono andare, hanno accosentito ed hanno imballato che cosa potrebbero trasportare e sono venuto alla casa di un parente nella città polverosa e meagrely sviluppata di Ongata Rongai circa 15 miglia di sud-ovest di Nairobi ed hanno entrato in un piccolo magazzino. Non rinvierebbero mai a Subukia ed alla loro fattoria a casa.
Ma più difficoltà erano sul senso per questa famiglia mentre hanno lottato per trovare i mezzi per sopravvivere. Il padre del David ha stato a corto nella sua capacità di provvedere loro mentre ha cercato il lavoro. Senza le abilità particolari, i lavori che ha preso sono caduto short lontano di che cosa hanno avuto bisogno. David ed i suoi fratelli e sorelle stati necessario per assistere alla scuola e là erano soldi per le tasse della scuola. David ha intrapreso i vari lavori ai cantieri ed a trasportare le latte jerry di acqua a vendita ai 10 scellini puri ciascuno.
Il suo padre inoltre ha bevuto sempre più, andando sempre meno per l'alimento. È diventato un alcoolizzato, affidante breadwinning alla sua moglie. Gli altri capretti hanno lanciato dentro ed hanno fatto che cosa potrebbero. La sua sorella ha fatto la lavanderia per le patate.
Un insegnante da un orphanage nella zona sentita parlare di lui e decisa per aiutare. Il centro di cure del Christ li ha dati che cosa potrebbero ora ed allora e finalmente hanno alzato abbastanza soldi affinchè David restituissero alla scuola, così dimostrando si sono commesse ad aiutare.
I giorni trascinati vicino mentre le tasse della scuola erano infine paid e lui lunghi e tortuous potrebbero rifinire il suo anno scorso e stupefacente hanno raggiunto una media di B nei suoi exams finali. Durante attualmente dopo la scuola, David ha trovato il lavoro, anche se di breve durata come un tout o conduttore con un veicolo di servizio pubblico o di matatu, persino ha registrato l'esercito come atleta all'accampamento di addestramento di Kibiko. Anche questo era di breve durata per senza di lui, i suoi 5 fratelli germani stava andando affamato.
Dopo i exams in 2001 e le buone notizie del suo alto segno, ha trovato la sua madre indisposta diagnosticata con il diabete ed ora un nuovo problema; l'innalzamento i soldi per il suo farmaco, dato che lei era dipendente dell'insulina. Questa situazione triste ha acceso mentre si è aggravata gradualmente con gli episodi dei grippaggi che hanno vuotato la sua energia ed hanno danneggiato i suoi organi. Fra provare ad alimentare la famiglia ed a comprare l'insulina costosa ed a mantenersi sano, cadrebbe addormentato prima che la sua testa colpisse il cuscino. David ha combattuto duro per mantenerlo nelle dosi quotidiane ma ci erano nel fratempo troppe lacune; era disperato ed infine ha soccombuto. Ora era la testa di una famiglia di diminuzione, (il più giovane era ancora un toddler) nella loro una stanza domestica in Rongai, perché il suo padre ha preso con un'altra donna ed ha abbandonato la famiglia.
Le cure del Christ concentrano, anche se essendo a corto di fondi monetari per aiutare la madre del David, potevano alzare i soldi ora per aiutare la sua famiglia. Hanno provato a convincere i fondi monetari per trasmetterlo ad un'università o la scuola commerciale e lui potevano realmente fare un anno nel politecnico del Kenia a Nairobi in un codice categoria gruelling e nel programma del lavoro. Le tasse di trasporto pubblico a e da la città hanno fiaccato i suoi stipendi magri.
Una rottura promising è venuto quando poteva al E-mail un il cugino che vive a Londra che lo ha indicato ad un uomo a Nairobi che ha fatto funzionare un NGO che ha contribuito giovani intelligenti e needy ad ottenere una formazione. David ha saputo che ha dovuto regolare una base per la sua vita in modo da potrebbe aiutare la sua famiglia ed aiutare altre, in modo da ha trovato questo uomo.
Il suo nome era Ngarari Mwaura. David aveva pregato duro per aiuto, per speranza e per un piccolo miracolo; e qui era, lui stava andando all'università negli Stati Uniti.
Ora per qualcuno che non lascia mai la zona generale della provincia centrale del Kenia, gli Stati Uniti erano come Dorothy che trova l'oncia. Era confusionario, mesmerising e così pieno della gente bianca. Per David, andare così faraway per la prima volta era un'avventura e una metà. Ora ha dovuto fare il suo senso nell'Utah l'università di Stato e fare la scadenza per registrare: un'altra avventura! Lo ha fatto ma presto trovato non potrebbe permettersi appena di pagare le tasse rigide di $5000 al semestre e così, con una certa difficoltà, ha trasferito all'università della Comunità della contea del Wayne nel Michigan in cui infine si è depositato giù per quattro anni. Si è offerto volontariamente per aiutare altri allievi, soprattutto keniani che erano abbastanza fortunati venire a questa scuola. E fra questo lavoro ed il funzionamento in un ristorante della città universitaria, i suoi codici categoria e seppellirsi nei libri, il tempo hanno passato mai prima più rapidamente. Stupefacente, ha effettuato la sua media di B.
Dall'inizio, David aveva sviluppato una visione che ha desiderato fervently dare di nuovo alla Comunità, ai poveri ed ai giovani marginati che non hanno avuti futuro. Era fortunato; ci erano milioni nel paese senza una probabilità che morrebbe nella povertà misera. Non erano neppure un numero là. Lo ha parlato costantemente e durante il suo terzo anno, ha determinato ora di più che mai, ha comunicato con il priest locale della chiesa che ha accosentito per aiutarlo ad alzare i fondi monetari per comprare i calcolatori e spedirli nel Kenia. Inizierebbe una scuola di calcolatore che ha offerto i corsi liberi a quelli incapaci pagare. Per dare loro questa probabilità ottenere i lavori migliori e forse rifinire o continuare la loro formazione.
All'inizio di 2008, malgrado il furore politico, il combattimento, le morti e lo spostamento delle centinaia delle migliaia dei keniani, David Chege Njoroge ha rinviato, grado a disposizione e con circa 100 nuovi ed i calcolatori utilizzati, vestiti e pattini, hanno aperto la sua università del calcolatore in Ongata Rongai. Inoltre ha iniziato un'organizzazione per la gioventù, denominata Careers per vita internazionale. Aveva battuto Goliath, il sistema che sopprime milioni di keniani giornalieri.
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Aveva luogo su una notte moonlit fredda nelle ore in anticipo della mattina in cui sono venuto; una fascia dei vigliacchi, dei soldati non lavati del terrore slinking con la nerezza giù i sentieri per pedoni e tramite le recinzioni arrugginite del barbwire. Hanno trasportato un assortimento delle armi della mano; i randelli e le lame grandi hanno denominato i pangas. Il gruppo ha arrestato ed illuminato le sigarette e mumbled nei toni hushed. Alcuni di loro reeked di birra poco costosa, il loro coraggio liquido per la notte.
Nella piccola fattoria di pietra, i sei bambini huddled nel sonno. I loro genitori in un'altra stanza hanno sentito lo scortecciamento dei cani. Stavano scortecciando sempre, a volte ad altri animali che cercano gli scarti di alimento ed a volte a causa della gente che passa vicino ed a volte erano ladri, trespassing per qualunque potrebbero porre le loro mani sopra ed i cani le hanno inseguite solitamente via. Questa notte sarebbe in qualche modo differente.
Questi miscreants sono stati trasmessi dagli sconosciuti come ragazzi di errand per trasportare un messaggio di timore.
Hanno inseguito i cani con le pietre, quindi hanno martellato sul portello anteriore con le estremità delle loro armi ed hanno rotto le lastre di vetro di vetro sulle finestre ed hanno gridato per aprire il portello.
Il più vecchio dei sei bambini, 17 anni David, ha radunato gli altri e barricaded il portello d'acciaio con mobilia. Il resoconto è andato vicino come il pounding del portello continuato con le grida di “apre il portello o lo uccideremo„.
Sulla strada vicino alla fattoria, passante la polizia, sul loro senso raccogliere un corpo per la sepoltura, si è sentito che i rumori ed i cani da scortecciamento ed il sentry hanno sentito il loro veicolo, come in la maggior parte di questi attacchi del gruppo, un sentry è inviato, per avvisare gli altri. La polizia ha utilizzato il cancello rickety mentre i thugs si sono rotti in un funzionamento. Hanno infornato i colpi d'avvertimento ed hanno urlato per arrestarsi. I ragazzi brave hanno funzionato ancora più velocemente, scindendo, per hanno saputo che nell'arresto, potrebbero interferire una pallottola. Prima della bullonatura, hanno gridato agli occupanti nella fattoria che sarebbero indietro.
L'attacco ha accaduto nel settembre 1997. Due settimane più successivamente, la famiglia del David ha ricevuto una nota scritta a mano. Li ha ordinati andare o tutti sarebbero uccisi. Era soltanto fortuna che la polizia era là più presto ma che cosa del seguente tempo- sarebbe come fortunato?
Devono andare, hanno accosentito ed hanno imballato che cosa potrebbero trasportare e sono venuto alla casa di un parente nella città polverosa e meagrely sviluppata di Ongata Rongai circa 15 miglia di sud-ovest di Nairobi ed hanno entrato in un piccolo magazzino. Non rinvierebbero mai a Subukia ed alla loro fattoria a casa.
Ma più difficoltà erano sul senso per questa famiglia mentre hanno lottato per trovare i mezzi per sopravvivere. Il padre del David ha stato a corto nella sua capacità di provvedere loro mentre ha cercato il lavoro. Senza le abilità particolari, i lavori che ha preso sono caduto short lontano di che cosa hanno avuto bisogno. David ed i suoi fratelli e sorelle stati necessario per assistere alla scuola e là erano soldi per le tasse della scuola. David ha intrapreso i vari lavori ai cantieri ed a trasportare le latte jerry di acqua a vendita ai 10 scellini puri ciascuno.
Il suo padre inoltre ha bevuto sempre più, andando sempre meno per l'alimento. È diventato un alcoolizzato, affidante breadwinning alla sua moglie. Gli altri capretti hanno lanciato dentro ed hanno fatto che cosa potrebbero. La sua sorella ha fatto la lavanderia per le patate.
Un insegnante da un orphanage nella zona sentita parlare di lui e decisa per aiutare. Il centro di cure del Christ li ha dati che cosa potrebbero ora ed allora e finalmente hanno alzato abbastanza soldi affinchè David restituissero alla scuola, così dimostrando si sono commesse ad aiutare.
I giorni trascinati vicino mentre le tasse della scuola erano infine paid e lui lunghi e tortuous potrebbero rifinire il suo anno scorso e stupefacente hanno raggiunto una media di B nei suoi exams finali. Durante attualmente dopo la scuola, David ha trovato il lavoro, anche se di breve durata come un tout o conduttore con un veicolo di servizio pubblico o di matatu, persino ha registrato l'esercito come atleta all'accampamento di addestramento di Kibiko. Anche questo era di breve durata per senza di lui, i suoi 5 fratelli germani stava andando affamato.
Dopo i exams in 2001 e le buone notizie del suo alto segno, ha trovato la sua madre indisposta diagnosticata con il diabete ed ora un nuovo problema; l'innalzamento i soldi per il suo farmaco, dato che lei era dipendente dell'insulina. Questa situazione triste ha acceso mentre si è aggravata gradualmente con gli episodi dei grippaggi che hanno vuotato la sua energia ed hanno danneggiato i suoi organi. Fra provare ad alimentare la famiglia ed a comprare l'insulina costosa ed a mantenersi sano, cadrebbe addormentato prima che la sua testa colpisse il cuscino. David ha combattuto duro per mantenerlo nelle dosi quotidiane ma ci erano nel fratempo troppe lacune; era disperato ed infine ha soccombuto. Ora era la testa di una famiglia di diminuzione, (il più giovane era ancora un toddler) nella loro una stanza domestica in Rongai, perché il suo padre ha preso con un'altra donna ed ha abbandonato la famiglia.
Le cure del Christ concentrano, anche se essendo a corto di fondi monetari per aiutare la madre del David, potevano alzare i soldi ora per aiutare la sua famiglia. Hanno provato a convincere i fondi monetari per trasmetterlo ad un'università o la scuola commerciale e lui potevano realmente fare un anno nel politecnico del Kenia a Nairobi in un codice categoria gruelling e nel programma del lavoro. Le tasse di trasporto pubblico a e da la città hanno fiaccato i suoi stipendi magri.
Una rottura promising è venuto quando poteva al E-mail un il cugino che vive a Londra che lo ha indicato ad un uomo a Nairobi che ha fatto funzionare un NGO che ha contribuito giovani intelligenti e needy ad ottenere una formazione. David ha saputo che ha dovuto regolare una base per la sua vita in modo da potrebbe aiutare la sua famiglia ed aiutare altre, in modo da ha trovato questo uomo.
Il suo nome era Ngarari Mwaura. David aveva pregato duro per aiuto, per speranza e per un piccolo miracolo; e qui era, lui stava andando all'università negli Stati Uniti.
Ora per qualcuno che non lascia mai la zona generale della provincia centrale del Kenia, gli Stati Uniti erano come Dorothy che trova l'oncia. Era confusionario, mesmerising e così pieno della gente bianca. Per David, andare così faraway per la prima volta era un'avventura e una metà. Ora ha dovuto fare il suo senso nell'Utah l'università di Stato e fare la scadenza per registrare: un'altra avventura! Lo ha fatto ma presto trovato non potrebbe permettersi appena di pagare le tasse rigide di $5000 al semestre e così, con una certa difficoltà, ha trasferito all'università della Comunità della contea del Wayne nel Michigan in cui infine si è depositato giù per quattro anni. Si è offerto volontariamente per aiutare altri allievi, soprattutto keniani che erano abbastanza fortunati venire a questa scuola. E fra questo lavoro ed il funzionamento in un ristorante della città universitaria, i suoi codici categoria e seppellirsi nei libri, il tempo hanno passato mai prima più rapidamente. Stupefacente, ha effettuato la sua media di B.
Dall'inizio, David aveva sviluppato una visione che ha desiderato fervently dare di nuovo alla Comunità, ai poveri ed ai giovani marginati che non hanno avuti futuro. Era fortunato; ci erano milioni nel paese senza una probabilità che morrebbe nella povertà misera. Non erano neppure un numero là. Lo ha parlato costantemente e durante il suo terzo anno, ha determinato ora di più che mai, ha comunicato con il priest locale della chiesa che ha accosentito per aiutarlo ad alzare i fondi monetari per comprare i calcolatori e spedirli nel Kenia. Inizierebbe una scuola di calcolatore che ha offerto i corsi liberi a quelli incapaci pagare. Per dare loro questa probabilità ottenere i lavori migliori e forse rifinire o continuare la loro formazione.
All'inizio di 2008, malgrado il furore politico, il combattimento, le morti e lo spostamento delle centinaia delle migliaia dei keniani, David Chege Njoroge ha rinviato, grado a disposizione e con circa 100 nuovi ed i calcolatori utilizzati, vestiti e pattini, hanno aperto la sua università del calcolatore in Ongata Rongai. Inoltre ha iniziato un'organizzazione per la gioventù, denominata Careers per vita internazionale. Aveva battuto Goliath, il sistema che sopprime milioni di keniani giornalieri.
Er hatte Goliath, anders als Millionen von Kenyan Jugend geschlagen
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Es war auf einer kühlen schwarz gearbeiteten Nacht in den frühen Stunden des Morgens, als sie kamen; ein Band der Feiglinge, der ungewaschenen Soldaten des Terrors slinking durch die Schwärzung hinunter die Footpaths und durch die rostigen barbwire Zäune. Sie trugen eine Zusammenstellung der Handwaffen; Vereine und grosse Messer benannten pangas. Die Gruppe stoppte und beleuchtete Zigaretten und gemurmelt in beruhigten Tönen. Einige von ihnen reeked vom preiswerten Bier, ihr flüssiger Mut für die Nacht.
Im kleinen Steinbauernhaus die sechs Kinder gepresst im Schlaf. Ihre Eltern in einem anderen Raum hörten das Hundec$abstreifen. Sie bellten immer, manchmal an anderen Tieren, die nach Schrotten der Nahrung suchen und manchmal wegen der Leute, die vorbei und manchmal waren sie überschreiten, die Diebe und traten für über, was auch immer sie ihre Hände an legen konnten und die Hunde sie normalerweise weg jagten. Diese Nacht würde ein wenig unterschiedlich sein.
Diese Miscreants wurden durch Unbekannte wie Boten gesendet, um eine Anzeige von Furcht zu liefern.
Sie jagten die Hunde mit Steinen, dann hammerten auf die vordere Tür mit den Kolben ihrer Waffen und brachen die Glasscheiben auf den Fenstern und schrieen, um die Tür zu öffnen.
Das älteste der sechs Kinder, 17 Einjahres David, sammelte die anderen und sie verbarrikadierten die Stahltür mit Möbeln. Minuten vergingen, während das Türzerstoßen mit den Shouts von „öffnen die Tür fortfuhr, oder wir die ganze Sie töten“.
Auf der Straße nahe dem Bauernhaus, Polizei, auf ihrer Weise führend, einen Körper für Beerdigung zu sammeln, hörte, daß die Geräusche und die Abstreifenhunde und die Wache ihren Träger hörten, wie in die meisten diesen Gruppeangriffen, eine Wache bekanntgegeben wird, um die anderen zu alarmieren. Die Polizei benutzte das gebrechliche Gatter, während die Schurkeen in einen Durchlauf einbrachen. Sie feuerten warnende Schüsse ab und kreischten, um zu stoppen. Die tapferen Jungen liefen sogar schneller und trennten, für sie, wußten, daß, beim Stoppen, sie eine Gewehrkugel sich verfangen konnten. Bevor sie verriegelten schrieen sie zu den Inhabern im Bauernhaus, daß sie zurück sein würden.
Der Angriff trat im September 1997 auf. Zwei Wochen später, empfing Familie Davids eine handgeschriebene Anmerkung. Es bestellte sie zu gehen, oder sie würden alle getötet. Es war nur Glück, daß die Polizei dort früher war, aber was vom folgenden sie sein Zeit-würde, wie glücklich?
Sie müssen gehen, stimmten sie zu, und sie verpackten, was sie tragen konnten und kamen zum Haus eines Verwandten in der staubigen und meagrely entwickelten Stadt von Ongata Rongai über 15 Meilen Südwesten von Nairobi und zogen in einen kleinen Lagerraum um. Sie würden nie zu Subukia und zu ihrem Bauernhaus nach Hause zurückgehen.
Aber mehr Mühen waren auf der Weise für diese Familie, während sie kämpften, um Mittel zu finden zu überleben. Vater Davids schritt in seiner Fähigkeit, für sie zur Verfügung zu stellen unter, während er nach Arbeit suchte. Ohne bestimmte Fähigkeiten fielen die Jobs, die er nahm, weiter Kurzschluß von, was sie benötigten. David und seine Brüder und Schwestern, die benötigt wurden, um sich Schule zu sorgen und dort, waren kein Geld gegen Schulegebühren. David nahm auf verschiedenen Jobs an den Baustellen und dem Schleppen der jerry Dosen Wassers zum Verkauf an je bloßen 10 Schillingen.
Sein Vater trank auch immer mehr und ließ kleiner und kleiner für Nahrung. Er wurde ein Alkoholiker und überließ dem Breadwinning seine Frau. Die anderen Zicklein, die innen geworfen wurden und taten, was sie konnten. Seine Schwester tat Wäscherei für Kartoffeln.
Ein Lehrer von einem Waisenhaus im Bereich gehört über ihn und entschieden, um zu helfen. Christ Obacht-Mitte gab sie, was sie konnten jetzt und dann und schließlich genügend Geld anhoben, damit David zur Schule zurückbringt, so demonstrierend sie an der Unterstützung festgelegt wurden.
Die langen und tortuous Tage vorbei geschleppt, während die Schulegebühren schließlich zahlend waren und er konnten sein letztes Jahr beenden und erreichten erstaunlich einen B Durchschnitt in seinen abschließenden Prüfungen. Während dieser Tage nach Schule, meldete David gefundene Arbeit, obwohl kurzfristig als ankündigte oder Leiter mit einem matatu oder des allgemeinen Services Träger, sogar die Armee als Athlet am Kibiko Ausbildungslager an. Sogar dieses war für ohne ihn kurzfristig, seine 5 Geschwister gingen hungrig.
Nach den Prüfungen 2001 und den guten Nachrichten seiner hohen Kerbe, fand er seine kränkliche Mutter bestimmt mit Diabetes und jetzt einem neuen Problem; Geld für ihre Medikation, denn sie anzuheben war Insulinabhängiges. Diese traurige Situation ging weiter, während sie stufenweise mit Episoden der Ergreifungen schlechter wurde, die ihre Energie abließen und ihre Organe beschädigten. Zwischen dem Versuchen, die Familie einzuziehen und das kostspielige Insulin zu kaufen und gesund sich zu halten, würde er schlafend fallen, bevor sein Kopf das Kissen schlug. David kämpfte stark, um sie in den täglichen Dosen zu halten, aber es gab zu viele Abstände in-between; es war hoffnungslos und sie erlag schließlich. Er war jetzt der Kopf einer Schwindenfamilie, (das jüngste war noch ein Toddler), in ihrem einem Raum, der in Rongai Haupt ist, weil sein Vater mit einer anderen Frau aufnahm und die Familie verließ.
Christ Obacht zentrieren, obgleich, unterschreiten von den Kapitaln, um Mutter Davids zu helfen, in der Lage waren, Geld anzuheben, um seiner Familie jetzt zu helfen. Sie versuchten, Kapital zu erhalten, um ihn zu einer Hochschule zu schicken, oder Berufsschule und er waren wirklich in der Lage, ein Jahr in der Kenia Polytechnik in Nairobi in einer gruelling Kategorie und im Arbeit Zeitplan zu tun. Die Gebühren der öffentlichen Transportmittel nach und von der Stadt sapped seine mageren Löhne.
Ein vielversprechender Bruch kam, als er zur E-mail ein den Vetter in der Lage war, der in London wohnt, das ihn auf einen Mann in Nairobi zeigte, das eine nichtstaatliche Organisation laufen ließ, die helle und bedürftige junge Leute half, eine Ausbildung zu erhalten. David wußte, daß er eine Unterseite für sein Leben einstellen mußte, also er seiner Familie helfen und anderen helfen könnte, also er diesen Mann fand.
Sein Name war Ngarari Mwaura. David hatte stark für Hilfe, für Hoffnung und für ein kleines Wunder gebetet; und hier war es, er ging zur Universität in den Vereinigten Staaten.
Jetzt für jemand den allgemeinen Bereich der zentralen Provinz von Kenia nie lassend, waren die Vereinigten Staaten wie Dorothy, der Unze findet. Es war verwirrend und mesmerising, und so voll von den weißen Leuten. Für David war das Gehen so faraway zum ersten Mal ein Abenteuer und eine Hälfte. Er mußte seine Weise zur Utah Landesuniversität jetzt bilden und den Stichtag registrieren lassen: ein anderes Abenteuer! Er tat es, aber bald gefunden könnte er nicht gerade sich leisten, die steifen Gebühren von $5000 pro Semester zu zahlen und so, mit irgendeiner Schwierigkeit, brachte er auf Wayne Grafschaft-Volkshochschule in Michigan, in der er schließlich für vier Jahre niederließ. Er erbot freiwillig sich, anderen Kursteilnehmern, hauptsächlich Kenyans zu helfen, die genug glücklich waren, zu dieser Schule zu kommen. Und zwischen diesem Job und dem Arbeiten in einer Campusgaststätte, überschritten seine Kategorien und das Begraben in den Büchern, die Zeit schneller als überhaupt vorher. Erstaunlich behielt er seinen B Durchschnitt bei.
Von Anfang an hatte David einen Anblick errichtet, den er inbrünstig zurück zu der Gemeinschaft, geben wollte den Armen und den marginalised Jungen, die keine Zukunft hatten. Er war glücklich; es gab Millionen zu Hause ohne eine Wahrscheinlichkeit, die in der miserablen Armut sterben würde. Sie waren nicht eine Zahl dort gleichmäßig. Er sprach über es ständig und in seinem dritten Jahr, feststellte jetzt mehr, als überhaupt, er mit lokalem Kirchepriester sprach, der war, ihm zu helfen, Kapital aufzubringen, um Computer zu kaufen und sie nach Kenia zu versenden. Er würde eine Computerschule beginnen, die freie Kurse denen anbot, die nicht imstande sind zu zahlen. Ihnen diese Wahrscheinlichkeit geben, bessere Jobs zu erhalten und möglicherweise ihre Ausbildung zu beenden oder fortzusetzen.
Frühem 2008 trotz des politischen furore, des Kämpfens, der Todesfälle und der Versetzung von Hunderten Tausenden von Kenyans, ging David Chege Njoroge zurück, Grad in der Hand und mit ca. 100 neu und benutzte Computer, Kleidung und Schuhe, öffneten seine Computerhochschule in Ongata Rongai. Er begann auch eine Organisation für Jugend, genannt Careers für das internationale Leben. Er hatte Goliath, das System geschlagen, das die Millionen von Kenyans täglich unterdrückt.
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Es war auf einer kühlen schwarz gearbeiteten Nacht in den frühen Stunden des Morgens, als sie kamen; ein Band der Feiglinge, der ungewaschenen Soldaten des Terrors slinking durch die Schwärzung hinunter die Footpaths und durch die rostigen barbwire Zäune. Sie trugen eine Zusammenstellung der Handwaffen; Vereine und grosse Messer benannten pangas. Die Gruppe stoppte und beleuchtete Zigaretten und gemurmelt in beruhigten Tönen. Einige von ihnen reeked vom preiswerten Bier, ihr flüssiger Mut für die Nacht.
Im kleinen Steinbauernhaus die sechs Kinder gepresst im Schlaf. Ihre Eltern in einem anderen Raum hörten das Hundec$abstreifen. Sie bellten immer, manchmal an anderen Tieren, die nach Schrotten der Nahrung suchen und manchmal wegen der Leute, die vorbei und manchmal waren sie überschreiten, die Diebe und traten für über, was auch immer sie ihre Hände an legen konnten und die Hunde sie normalerweise weg jagten. Diese Nacht würde ein wenig unterschiedlich sein.
Diese Miscreants wurden durch Unbekannte wie Boten gesendet, um eine Anzeige von Furcht zu liefern.
Sie jagten die Hunde mit Steinen, dann hammerten auf die vordere Tür mit den Kolben ihrer Waffen und brachen die Glasscheiben auf den Fenstern und schrieen, um die Tür zu öffnen.
Das älteste der sechs Kinder, 17 Einjahres David, sammelte die anderen und sie verbarrikadierten die Stahltür mit Möbeln. Minuten vergingen, während das Türzerstoßen mit den Shouts von „öffnen die Tür fortfuhr, oder wir die ganze Sie töten“.
Auf der Straße nahe dem Bauernhaus, Polizei, auf ihrer Weise führend, einen Körper für Beerdigung zu sammeln, hörte, daß die Geräusche und die Abstreifenhunde und die Wache ihren Träger hörten, wie in die meisten diesen Gruppeangriffen, eine Wache bekanntgegeben wird, um die anderen zu alarmieren. Die Polizei benutzte das gebrechliche Gatter, während die Schurkeen in einen Durchlauf einbrachen. Sie feuerten warnende Schüsse ab und kreischten, um zu stoppen. Die tapferen Jungen liefen sogar schneller und trennten, für sie, wußten, daß, beim Stoppen, sie eine Gewehrkugel sich verfangen konnten. Bevor sie verriegelten schrieen sie zu den Inhabern im Bauernhaus, daß sie zurück sein würden.
Der Angriff trat im September 1997 auf. Zwei Wochen später, empfing Familie Davids eine handgeschriebene Anmerkung. Es bestellte sie zu gehen, oder sie würden alle getötet. Es war nur Glück, daß die Polizei dort früher war, aber was vom folgenden sie sein Zeit-würde, wie glücklich?
Sie müssen gehen, stimmten sie zu, und sie verpackten, was sie tragen konnten und kamen zum Haus eines Verwandten in der staubigen und meagrely entwickelten Stadt von Ongata Rongai über 15 Meilen Südwesten von Nairobi und zogen in einen kleinen Lagerraum um. Sie würden nie zu Subukia und zu ihrem Bauernhaus nach Hause zurückgehen.
Aber mehr Mühen waren auf der Weise für diese Familie, während sie kämpften, um Mittel zu finden zu überleben. Vater Davids schritt in seiner Fähigkeit, für sie zur Verfügung zu stellen unter, während er nach Arbeit suchte. Ohne bestimmte Fähigkeiten fielen die Jobs, die er nahm, weiter Kurzschluß von, was sie benötigten. David und seine Brüder und Schwestern, die benötigt wurden, um sich Schule zu sorgen und dort, waren kein Geld gegen Schulegebühren. David nahm auf verschiedenen Jobs an den Baustellen und dem Schleppen der jerry Dosen Wassers zum Verkauf an je bloßen 10 Schillingen.
Sein Vater trank auch immer mehr und ließ kleiner und kleiner für Nahrung. Er wurde ein Alkoholiker und überließ dem Breadwinning seine Frau. Die anderen Zicklein, die innen geworfen wurden und taten, was sie konnten. Seine Schwester tat Wäscherei für Kartoffeln.
Ein Lehrer von einem Waisenhaus im Bereich gehört über ihn und entschieden, um zu helfen. Christ Obacht-Mitte gab sie, was sie konnten jetzt und dann und schließlich genügend Geld anhoben, damit David zur Schule zurückbringt, so demonstrierend sie an der Unterstützung festgelegt wurden.
Die langen und tortuous Tage vorbei geschleppt, während die Schulegebühren schließlich zahlend waren und er konnten sein letztes Jahr beenden und erreichten erstaunlich einen B Durchschnitt in seinen abschließenden Prüfungen. Während dieser Tage nach Schule, meldete David gefundene Arbeit, obwohl kurzfristig als ankündigte oder Leiter mit einem matatu oder des allgemeinen Services Träger, sogar die Armee als Athlet am Kibiko Ausbildungslager an. Sogar dieses war für ohne ihn kurzfristig, seine 5 Geschwister gingen hungrig.
Nach den Prüfungen 2001 und den guten Nachrichten seiner hohen Kerbe, fand er seine kränkliche Mutter bestimmt mit Diabetes und jetzt einem neuen Problem; Geld für ihre Medikation, denn sie anzuheben war Insulinabhängiges. Diese traurige Situation ging weiter, während sie stufenweise mit Episoden der Ergreifungen schlechter wurde, die ihre Energie abließen und ihre Organe beschädigten. Zwischen dem Versuchen, die Familie einzuziehen und das kostspielige Insulin zu kaufen und gesund sich zu halten, würde er schlafend fallen, bevor sein Kopf das Kissen schlug. David kämpfte stark, um sie in den täglichen Dosen zu halten, aber es gab zu viele Abstände in-between; es war hoffnungslos und sie erlag schließlich. Er war jetzt der Kopf einer Schwindenfamilie, (das jüngste war noch ein Toddler), in ihrem einem Raum, der in Rongai Haupt ist, weil sein Vater mit einer anderen Frau aufnahm und die Familie verließ.
Christ Obacht zentrieren, obgleich, unterschreiten von den Kapitaln, um Mutter Davids zu helfen, in der Lage waren, Geld anzuheben, um seiner Familie jetzt zu helfen. Sie versuchten, Kapital zu erhalten, um ihn zu einer Hochschule zu schicken, oder Berufsschule und er waren wirklich in der Lage, ein Jahr in der Kenia Polytechnik in Nairobi in einer gruelling Kategorie und im Arbeit Zeitplan zu tun. Die Gebühren der öffentlichen Transportmittel nach und von der Stadt sapped seine mageren Löhne.
Ein vielversprechender Bruch kam, als er zur E-mail ein den Vetter in der Lage war, der in London wohnt, das ihn auf einen Mann in Nairobi zeigte, das eine nichtstaatliche Organisation laufen ließ, die helle und bedürftige junge Leute half, eine Ausbildung zu erhalten. David wußte, daß er eine Unterseite für sein Leben einstellen mußte, also er seiner Familie helfen und anderen helfen könnte, also er diesen Mann fand.
Sein Name war Ngarari Mwaura. David hatte stark für Hilfe, für Hoffnung und für ein kleines Wunder gebetet; und hier war es, er ging zur Universität in den Vereinigten Staaten.
Jetzt für jemand den allgemeinen Bereich der zentralen Provinz von Kenia nie lassend, waren die Vereinigten Staaten wie Dorothy, der Unze findet. Es war verwirrend und mesmerising, und so voll von den weißen Leuten. Für David war das Gehen so faraway zum ersten Mal ein Abenteuer und eine Hälfte. Er mußte seine Weise zur Utah Landesuniversität jetzt bilden und den Stichtag registrieren lassen: ein anderes Abenteuer! Er tat es, aber bald gefunden könnte er nicht gerade sich leisten, die steifen Gebühren von $5000 pro Semester zu zahlen und so, mit irgendeiner Schwierigkeit, brachte er auf Wayne Grafschaft-Volkshochschule in Michigan, in der er schließlich für vier Jahre niederließ. Er erbot freiwillig sich, anderen Kursteilnehmern, hauptsächlich Kenyans zu helfen, die genug glücklich waren, zu dieser Schule zu kommen. Und zwischen diesem Job und dem Arbeiten in einer Campusgaststätte, überschritten seine Kategorien und das Begraben in den Büchern, die Zeit schneller als überhaupt vorher. Erstaunlich behielt er seinen B Durchschnitt bei.
Von Anfang an hatte David einen Anblick errichtet, den er inbrünstig zurück zu der Gemeinschaft, geben wollte den Armen und den marginalised Jungen, die keine Zukunft hatten. Er war glücklich; es gab Millionen zu Hause ohne eine Wahrscheinlichkeit, die in der miserablen Armut sterben würde. Sie waren nicht eine Zahl dort gleichmäßig. Er sprach über es ständig und in seinem dritten Jahr, feststellte jetzt mehr, als überhaupt, er mit lokalem Kirchepriester sprach, der war, ihm zu helfen, Kapital aufzubringen, um Computer zu kaufen und sie nach Kenia zu versenden. Er würde eine Computerschule beginnen, die freie Kurse denen anbot, die nicht imstande sind zu zahlen. Ihnen diese Wahrscheinlichkeit geben, bessere Jobs zu erhalten und möglicherweise ihre Ausbildung zu beenden oder fortzusetzen.
Frühem 2008 trotz des politischen furore, des Kämpfens, der Todesfälle und der Versetzung von Hunderten Tausenden von Kenyans, ging David Chege Njoroge zurück, Grad in der Hand und mit ca. 100 neu und benutzte Computer, Kleidung und Schuhe, öffneten seine Computerhochschule in Ongata Rongai. Er begann auch eine Organisation für Jugend, genannt Careers für das internationale Leben. Er hatte Goliath, das System geschlagen, das die Millionen von Kenyans täglich unterdrückt.
Tinha batido Goliath, ao contrário dos milhões da juventude de Kenyan
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Realizava-se em uma noite moonlit fresca nas horas adiantadas da manhã em que vieram; uma faixa dos cobardes, dos soldados unwashed do terror slinking com a escuridão abaixo os footpaths e através das cercas oxidadas do barbwire. Carregaram uma variedade de armas da mão; os clubes e as facas grandes chamaram pangas. O grupo parou e iluminou cigarros e mumbled em tons hushed. Alguns deles reeked da cerveja barata, sua coragem líquida para a noite.
No farmhouse de pedra pequeno, as seis crianças huddled no sono. Seus pais em um outro quarto ouviram barking dos cães. Barking sempre, às vezes em outros animais que procuram sucatas do alimento e às vezes por causa dos povos que passam perto e às vezes eram ladrões, infrinjindo para o que quer que poderiam colocar suas mãos sobre e os cães as perseguiram geralmente afastado. Esta noite seria um tanto diferente.
Estes miscreants foram emitidos por desconhecidos como meninos de errand para entregar uma mensagem do medo.
Perseguiram os cães com pedras, a seguir martelaram-nos na porta dianteira com os butts de suas armas e quebraram-nos as placas de vidro nas janelas e shouted para abrir a porta.
O mais velho das seis crianças, 17 year-old David, rallied o outro e barricaded a porta de aço com furniture. Os minutos foram perto como o pounding da porta continuado com os shouts de “abre a porta ou nós o mataremos”.
Na estrada perto do farmhouse, passando polícias, em sua maneira coletar um corpo para o enterro, ouviu-se que os ruídos e os cães barking e o sentry ouviram seu veículo, como em a maioria destes ataques do grupo, um sentry é afixado, para alertar o outro. As polícias usaram a porta rickety enquanto os thugs quebraram em um funcionamento. Atearam fogo a tiros de advertência e gritaram para parar. Os meninos bravos funcionaram mesmo mais rapidamente, rachando acima, para eles souberam que na parada, puderam travar uma bala. Antes de aparafusar, shouted aos occupants no farmhouse que estariam para trás.
O ataque ocorreu em setembro 1997. Duas semanas mais tarde, a família de David recebeu uma nota escrita à mão. Requisitou-os sair ou tudo seriam matados. Era somente sorte que as polícias estavam lá mais adiantadas mas o que do seguinte tempo-ele seria como afortunado?
Devem sair, concordaram, e embalaram o que poderiam carregar e vieram à casa de um parente na cidade empoeirada e meagrely desenvolvida de Ongata Rongai aproximadamente 15 milhas de sudoeste de Nairobi e moveram-se em um quarto de armazenamento pequeno. Nunca retornariam a Subukia e a seu farmhouse para casa.
Mas mais problemas estavam na maneira para esta família enquanto se esforçaram para encontrar meios sobreviver. O pai de David caiu brevemente em sua abilidade de fornecer para eles enquanto procurou o trabalho. Com nenhumas habilidades particulares, os trabalhos que fêz exame caíram short distante de o que necessitaram. David e seus irmãos e irmãs necessitados atender à escola e lá não eram nenhum dinheiro para taxas da escola. David fêz exame em vários trabalhos em locais e em transportar de construção latas jerry da água ao sell em uns meros 10 shillings cada.
Seu pai bebeu também mais e mais, deixando menos e menos para o alimento. Transformou-se um alcoólico, deixando breadwinning a sua esposa. Os outros miúdos lançaram dentro e fizeram o que poderiam. Sua irmã fêz a lavanderia para batatas.
Um professor de um orphanage na área ouvida sobre ele e decidida ajudar. O centro dos cuidados de Christ deu-os o que poderia levantou agora e então e eventualmente bastante dinheiro para que David retorne à escola, assim demonstrando foi cometido a ajudar.
Os dias longos e tortuous arrastaram perto enquanto as taxas da escola eram finalmente pagas e poderia terminar seu ano passado e alcançaria surpreendente uma média de B em seus exams finais. Durante estes dias após a escola, o trabalho encontrado David, albeit a curto prazo como um tout ou um condutor com um veículo do matatu ou do serviço público, inscreveu mesmo o exército como um atleta no acampamento de treinamento de Kibiko. Mesmo isto era a curto prazo para sem ele, seus 5 siblings estava indo com fome.
Após os exams em 2001, e a notícia boa de sua contagem elevada, encontrou sua mãe ailing diagnosticada com diabetes e agora um problema novo; levantá-la o dinheiro para seu medication, porque era dependente do insulin. Esta situação sad foi sobre enquanto se tornou gradualmente mais má com episodes das apreensões que drenaram sua energia e danificaram seus órgãos. Entre tentar alimentar a família, e comprar o insulin caro e manter-se himself saudável, caiu adormecido antes que sua cabeça bateu o descanso. David lutou duramente para mantê-la em doses diários mas havia aberturas demais in-between; era impossível, e succumbed finalmente. Era agora a cabeça de uma família dwindling, (o mais novo era ainda um toddler) em seu um quarto home em Rongai, porque seu pai fêz exame acima com uma outra mulher e abandonou a família.
Os cuidados de Christ centram-se, embora caindo brevemente dos fundos para ajudar à mãe de David, podiam levantar o dinheiro para ajudar agora a sua família. Tentaram começar fundos emiti-lo a uma faculdade ou a escola de comércio e podiam realmente fazer um ano no instituto politécnico de Kenya em Nairobi em uma classe gruelling e na programação do trabalho. As taxas do transporte público a e da cidade sapped seus salários meagre.
Uma ruptura prometedora veio quando podia ao E-mail um o primo que vive em Londres que o apontou a um homem em Nairobi que funcionou um NGO que ajudasse povos novos brilhantes e needy começar uma instrução. David soube que necessitou ajustar uma base para sua vida assim que poderia ajudar a sua família e ajudar a outra, assim que encontrou este homem.
Seu nome era Ngarari Mwaura. David prayed duramente para a ajuda, para a esperança e para um miracle pequeno; e aqui estava, ele estava indo à universidade nos Estados Unidos.
Agora para alguém nunca que deixa a área geral de província central de Kenya, os Estados Unidos eram como Dorothy que encontra a onça. Era desconcertante, mesmerising, e assim cheio dos povos brancos. Para David, ir assim faraway para a primeira vez era uma aventura e uma metade. Agora teve que fazer sua maneira à universidade de estado de Utá e fazer o fim do prazo para registar: uma outra aventura! F-lo mas encontrado logo apenas não poderia ter recursos para pagar as taxas duras de $5000 por o semester e assim, com alguma dificuldade, transferiu à faculdade de comunidade do condado de Wayne em Michigan onde se estabeleciu finalmente para baixo por quatro anos. Ofereceu-se para ajudar a outros estudantes, primeiramente Kenyans que eram afortunados bastante vir a esta escola. E entre este trabalho e trabalhar em um restaurante do campus, suas classes e enterrar-se himself nos livros, o tempo passaram mais rapidamente do que sempre antes. Surpreendente, manteve sua média de B.
Do outset, David tinha construído uma visão que quisesse fervently dar para trás à comunidade, aos pobres e aos jovens marginalizados que não tiveram nenhum futuro. Era afortunado; havia uns milhões no repouso sem uma possibilidade que morresse na pobreza miserável. Não eram uniformes um número lá. Falou sobre ele constantemente e em seu terceiro ano, determinou agora mais do que sempre, falou com o priest local da igreja que concordou lhe ajudar levantar fundos para comprar computadores e os enviar a Kenya. Começaria uma escola de computador que oferecesse cursos livres àqueles incapazes de pagar. Para dar-lhes esta possibilidade começar trabalhos melhores e talvez terminar ou continuar sua instrução.
Em 2008 adiantado, apesar do furore político, a luta, as mortes e o deslocamento das centenas dos milhares de Kenyans, de David Chege Njoroge retornado, de grau à disposicão e com alguns 100 novos e os computadores usados, roupa e sapatas, abriram sua faculdade do computador em Ongata Rongai. Começou também uma organização para a juventude, chamada Carreira para a vida internacional. Tinha batido Goliath, o sistema que suprime os milhões de Kenyans diários.
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Realizava-se em uma noite moonlit fresca nas horas adiantadas da manhã em que vieram; uma faixa dos cobardes, dos soldados unwashed do terror slinking com a escuridão abaixo os footpaths e através das cercas oxidadas do barbwire. Carregaram uma variedade de armas da mão; os clubes e as facas grandes chamaram pangas. O grupo parou e iluminou cigarros e mumbled em tons hushed. Alguns deles reeked da cerveja barata, sua coragem líquida para a noite.
No farmhouse de pedra pequeno, as seis crianças huddled no sono. Seus pais em um outro quarto ouviram barking dos cães. Barking sempre, às vezes em outros animais que procuram sucatas do alimento e às vezes por causa dos povos que passam perto e às vezes eram ladrões, infrinjindo para o que quer que poderiam colocar suas mãos sobre e os cães as perseguiram geralmente afastado. Esta noite seria um tanto diferente.
Estes miscreants foram emitidos por desconhecidos como meninos de errand para entregar uma mensagem do medo.
Perseguiram os cães com pedras, a seguir martelaram-nos na porta dianteira com os butts de suas armas e quebraram-nos as placas de vidro nas janelas e shouted para abrir a porta.
O mais velho das seis crianças, 17 year-old David, rallied o outro e barricaded a porta de aço com furniture. Os minutos foram perto como o pounding da porta continuado com os shouts de “abre a porta ou nós o mataremos”.
Na estrada perto do farmhouse, passando polícias, em sua maneira coletar um corpo para o enterro, ouviu-se que os ruídos e os cães barking e o sentry ouviram seu veículo, como em a maioria destes ataques do grupo, um sentry é afixado, para alertar o outro. As polícias usaram a porta rickety enquanto os thugs quebraram em um funcionamento. Atearam fogo a tiros de advertência e gritaram para parar. Os meninos bravos funcionaram mesmo mais rapidamente, rachando acima, para eles souberam que na parada, puderam travar uma bala. Antes de aparafusar, shouted aos occupants no farmhouse que estariam para trás.
O ataque ocorreu em setembro 1997. Duas semanas mais tarde, a família de David recebeu uma nota escrita à mão. Requisitou-os sair ou tudo seriam matados. Era somente sorte que as polícias estavam lá mais adiantadas mas o que do seguinte tempo-ele seria como afortunado?
Devem sair, concordaram, e embalaram o que poderiam carregar e vieram à casa de um parente na cidade empoeirada e meagrely desenvolvida de Ongata Rongai aproximadamente 15 milhas de sudoeste de Nairobi e moveram-se em um quarto de armazenamento pequeno. Nunca retornariam a Subukia e a seu farmhouse para casa.
Mas mais problemas estavam na maneira para esta família enquanto se esforçaram para encontrar meios sobreviver. O pai de David caiu brevemente em sua abilidade de fornecer para eles enquanto procurou o trabalho. Com nenhumas habilidades particulares, os trabalhos que fêz exame caíram short distante de o que necessitaram. David e seus irmãos e irmãs necessitados atender à escola e lá não eram nenhum dinheiro para taxas da escola. David fêz exame em vários trabalhos em locais e em transportar de construção latas jerry da água ao sell em uns meros 10 shillings cada.
Seu pai bebeu também mais e mais, deixando menos e menos para o alimento. Transformou-se um alcoólico, deixando breadwinning a sua esposa. Os outros miúdos lançaram dentro e fizeram o que poderiam. Sua irmã fêz a lavanderia para batatas.
Um professor de um orphanage na área ouvida sobre ele e decidida ajudar. O centro dos cuidados de Christ deu-os o que poderia levantou agora e então e eventualmente bastante dinheiro para que David retorne à escola, assim demonstrando foi cometido a ajudar.
Os dias longos e tortuous arrastaram perto enquanto as taxas da escola eram finalmente pagas e poderia terminar seu ano passado e alcançaria surpreendente uma média de B em seus exams finais. Durante estes dias após a escola, o trabalho encontrado David, albeit a curto prazo como um tout ou um condutor com um veículo do matatu ou do serviço público, inscreveu mesmo o exército como um atleta no acampamento de treinamento de Kibiko. Mesmo isto era a curto prazo para sem ele, seus 5 siblings estava indo com fome.
Após os exams em 2001, e a notícia boa de sua contagem elevada, encontrou sua mãe ailing diagnosticada com diabetes e agora um problema novo; levantá-la o dinheiro para seu medication, porque era dependente do insulin. Esta situação sad foi sobre enquanto se tornou gradualmente mais má com episodes das apreensões que drenaram sua energia e danificaram seus órgãos. Entre tentar alimentar a família, e comprar o insulin caro e manter-se himself saudável, caiu adormecido antes que sua cabeça bateu o descanso. David lutou duramente para mantê-la em doses diários mas havia aberturas demais in-between; era impossível, e succumbed finalmente. Era agora a cabeça de uma família dwindling, (o mais novo era ainda um toddler) em seu um quarto home em Rongai, porque seu pai fêz exame acima com uma outra mulher e abandonou a família.
Os cuidados de Christ centram-se, embora caindo brevemente dos fundos para ajudar à mãe de David, podiam levantar o dinheiro para ajudar agora a sua família. Tentaram começar fundos emiti-lo a uma faculdade ou a escola de comércio e podiam realmente fazer um ano no instituto politécnico de Kenya em Nairobi em uma classe gruelling e na programação do trabalho. As taxas do transporte público a e da cidade sapped seus salários meagre.
Uma ruptura prometedora veio quando podia ao E-mail um o primo que vive em Londres que o apontou a um homem em Nairobi que funcionou um NGO que ajudasse povos novos brilhantes e needy começar uma instrução. David soube que necessitou ajustar uma base para sua vida assim que poderia ajudar a sua família e ajudar a outra, assim que encontrou este homem.
Seu nome era Ngarari Mwaura. David prayed duramente para a ajuda, para a esperança e para um miracle pequeno; e aqui estava, ele estava indo à universidade nos Estados Unidos.
Agora para alguém nunca que deixa a área geral de província central de Kenya, os Estados Unidos eram como Dorothy que encontra a onça. Era desconcertante, mesmerising, e assim cheio dos povos brancos. Para David, ir assim faraway para a primeira vez era uma aventura e uma metade. Agora teve que fazer sua maneira à universidade de estado de Utá e fazer o fim do prazo para registar: uma outra aventura! F-lo mas encontrado logo apenas não poderia ter recursos para pagar as taxas duras de $5000 por o semester e assim, com alguma dificuldade, transferiu à faculdade de comunidade do condado de Wayne em Michigan onde se estabeleciu finalmente para baixo por quatro anos. Ofereceu-se para ajudar a outros estudantes, primeiramente Kenyans que eram afortunados bastante vir a esta escola. E entre este trabalho e trabalhar em um restaurante do campus, suas classes e enterrar-se himself nos livros, o tempo passaram mais rapidamente do que sempre antes. Surpreendente, manteve sua média de B.
Do outset, David tinha construído uma visão que quisesse fervently dar para trás à comunidade, aos pobres e aos jovens marginalizados que não tiveram nenhum futuro. Era afortunado; havia uns milhões no repouso sem uma possibilidade que morresse na pobreza miserável. Não eram uniformes um número lá. Falou sobre ele constantemente e em seu terceiro ano, determinou agora mais do que sempre, falou com o priest local da igreja que concordou lhe ajudar levantar fundos para comprar computadores e os enviar a Kenya. Começaria uma escola de computador que oferecesse cursos livres àqueles incapazes de pagar. Para dar-lhes esta possibilidade começar trabalhos melhores e talvez terminar ou continuar sua instrução.
Em 2008 adiantado, apesar do furore político, a luta, as mortes e o deslocamento das centenas dos milhares de Kenyans, de David Chege Njoroge retornado, de grau à disposicão e com alguns 100 novos e os computadores usados, roupa e sapatas, abriram sua faculdade do computador em Ongata Rongai. Começou também uma organização para a juventude, chamada Carreira para a vida internacional. Tinha batido Goliath, o sistema que suprime os milhões de Kenyans diários.
Han hade slagit Goliath, i motsats till miljoner av den kenyanska ungdommen
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Det ägde rum på en månbelyst natt för kyla i tidig sorttimmarna av morgonen, då de kom; ett musikband av fegisar, odiskade soldater av skräcken som smyger till och med mörkret, besegrar vandringsleden och till och med de rostiga taggtrådstaketen. De bar ett sortiment av räcker vapen; klubbor och stora knivar kallade pangas. Gruppen stoppade och tände cigaretter och mumlade i dämpat tonar. Några av dem ångade av billig öl, deras vätskekurage för natten.
I det små stenlantbrukarhemmet kurade de sex barnen i sömn. Deras föräldrar i ett annat rum hörde skälla för hundkapplöpning. De skällde alltid, ibland på andra djur som att söka efter skrotar av mat, och ibland på grund av folk som by passerar och ibland var de, tjuvar som inkräktar för, allt vad de kunde lägga deras räcker på, och hundkapplöpningen jagade vanligt dem bort. Denna skulle natt är något olik.
Dessa miscreants överfördes av lika ärendepojkar för okändor för att leverera ett meddelande av skräck.
De jagade hundkapplöpningen med stenar, då bultat på ytterdörren med ändorna av deras vapen och pankt förser med rutor exponeringsglaset på fönstren och ropat för att öppna dörren.
Det äldst av de sex barnen, 17 åriga David, samlade andra, och de barrikaderade stålsättadörren med möblemang. Noterar gick by, som dörrdunkandet fortsatte med ropen av ”öppnar dörren, eller vi ska all byten av dig”.
På vägen nära lantbrukarhemmet som långt passerar polis, på deras till mot efterkrav en förkroppsliga för jordfästning, hörde att stojar och skälla hundkapplöpning och vaktposten hörde deras medel, som i mest av dessa ligaattacker, en vaktpost postas, för att larma andra. Polisen använde det skrangligt utfärda utegångsförbud för som thugsna som var panka in i en körning. De avfyrade skrämskott och skrek för att stoppa. De modiga pojkarna körde även snabbare och att dela upp, för dem visste det, i att stoppa, dem, kan fångar en kula. Innan de kasta i sig ropade de till ockupanterna i lantbrukarhemmet som de skulle är baksida.
Attacken uppstod i September 1997. Två veckor mottog mer sistnämnd, Davids familj ett handskrivet noterar. Det beställde dem för att lämna, eller alla de skulle dödas. Det var endast lycka att polisen var där tidigare men vad av som tajma-skulle därefter de är som lyckligt?
De måste lämna, dem överens, och de packade vad de kunde bära och kom till huset av en släkting i den dammiga och meagrely framkallade townen av Ongata Rongai om 15 miles southwest av Nairobi och rört in i ett litet lagringsrum. De skulle aldrig retur till Subukia och deras lantbrukarhemhem.
Men mer besvärar var på långt för denna familj, som de kämpade för att finna hjälpmedel som fortlever. Davids kort stavelse för faderavverkning i hans kapacitet att ge för dem, som han sökte efter arbete. Med ingen särskild expertis jobben tog han kort stavelse för avverkningen långt av vad de behövde. David och hans syskongrupper som behövs för att delta i, skolar, och det fanns inte några pengar för skolar avgifter. Bevattnar olika jobb för den David åtog sigen på platser och hauling för konstruktion av jerry cans av för att sälja på bara 10 shillings each.
Hans fader drack också mer och mer och att lämna mindre och mindre för mat. Han blev en alkoholist som lämnar breadwinningen till hans fru. De andra ungarna som in kastades och, gjorde vad de kunde. Hans syster gjorde tvätterit för potatisar.
En lärare från ett barnhem i området som hörs om honom och avgöras för att hjälpa. Kristusomsorgar centrerar gav dem vad tillbaka de kunde nu och därefter och lyftte slutligen nog pengar för att David ska gå för att skola, således visa de begicks till att hjälpa.
De lång och slingriga dagarna som by släpades, som skolaavgifterna betalades slutligen, och han kunde avsluta his i fjol och nådde fram till fantastiskt ett b-genomsnitt i hans finalexamen. Under dessa dagar efter skola, David funnit arbete, albeit kortfristigt som en svartabörshaj eller en ledare med ett matatu- eller offentlig servicemedel, skrev in även armén som en idrottsman nen på den Kibiko träningslägret. Även detta var kortfristigt för utan honom, hans 5 syskon gick hungrigt.
Efter examen i 2001 och den bra nyheterna av hans kickställning grundar han his som plågar, fostrar diagnostiserat med sockersjuka och nu ett nytt problem; att lyfta pengar för hennes läkarbehandling, for henne var insulinanhörigen. Detta ledsna läge gick på, som hon blev gradvist värre med episoder av beslag som tömde hennes energi och skadadt hennes organ. Mellan pröva som matar familjen och som inhandlar den dyra insulinen och det själva sunt för uppehälle, skulle han nedgången sovande, för hans huvud slogg kudde. David slogs hårt till uppehället henne i dagstidningdoser, men det fanns för många mellanrum in - between; det var hopplöst, och hon dukade under slutligen. Han var nu huvudet av en förminskas familj, (det mest ung var stilla en litet barn), i deras hem för ett rum i Rongai, därför att hans fader tog upp med en annan kvinna och övergav familjen.
Kristusomsorgar centrerar, även om den fallande kort stavelse av fonder för att hjälpa Davids att fostra, var kompetent till lönelyftpengar att hjälpa hans familj nu. De försökte att få fonder för att överföra honom till en högskola, eller handel skolar, och han var faktiskt kompetent att göra ett år i den Kenya polyteknisk högskola i Nairobi i en gruelling klassificerar och fungerar schema. De offentliga transportavgifterna till och från staden underminerade hans magra timpenningar.
Ett lova avbrott kom, då han var kompetent till e-posten per kusinuppehälle i London som pekade honom till en man i Nairobi, som körde en NGO, som hjälpte ljus och behöva ungdomar att få en utbildning. David visste att han behövde uppsättningen en basera för hans liv så han kunde hjälpa hans familj och hjälpa andra, så han grundar denna man.
Hans känt var Ngarari Mwaura. David hade bett hårt för hjälp, för hopp och för ett litet mirakel; och här var det, honom gick till universitetar i Förenta staterna.
Nu för någon som aldrig hade lämnat det allmänna området av centrallandskapet av Kenya, var Förenta staterna lika Dorothy som finner uns. Det var confusing och att hypnotisera, och så mycket av vitfolk. För David var att gå så långväga för den första tiden ett affärsföretag och en halva. Han nu måste att göra his långt till den Utah delstatsuniversiteten och att göra stopptiden för att registrera: ett annat affärsföretag! Han gjorde det, men snart funnit kunde han precis inte ha råd med för att betala de styva avgifterna av $5000 per termin, och så, med någon svårighet, överförde han till Wayne den ståndsmässiga statligt universitet i Michigan var han satte slutligen besegrar för fyra år. Han ställa upp som frivillig för att hjälpa andra deltagare, i första hand Kenyans som var gynnsamma nog att komma till denna skolar. Och mellan detta jobb och arbete i en universitetsområderestaurang, klassificerar his, och att begrava som är självt i, bokar, tiden som någonsin för passeras mer snabb än. Fantastiskt underhöll han hans b-genomsnitt.
Från början hade David byggt en vision, som han önskade fervently att ge tillbaka till gemenskapen, till det fattigt, och marginalised barn som hade ingen framtid. Han var gynnsam; det fanns miljoner hemma utan en riskera som skulle matrisen i bedrövligt armod. De var inte ens en numrera där. Han som var omtalad det constantly och i hans tredje år som var beslutsamt nu mer än någonsin, honom talade med lokalkyrkaprästen, som överens för att hjälpa honom lönelyften betalar till köpdatorer, och sänder dem till Kenya. Han skulle start som en dator skolar, som erbjöd jagar fritt till de som var oförmögna för att betala. Att ge dem som detta riskerar för att få bättre jobb och kanske för att avsluta eller fortsätta deras utbildning.
I tidig sort 2008, illvilja gick tillbaka den politiska furoren, stridigheten, dödar och förskjutning av hundratusentals Kenyans David Chege Njoroge, graden räcker och med några nya 100 och använda datorer och att bekläda och skor in, öppnat hans datorhögskola i Ongata Rongai. Han startade också en organisation för ungdom som kallades Karriär för livlandskamp. Han hade slagit Goliath, systemet som dämpar daglig miljoner av Kenyans.
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Det ägde rum på en månbelyst natt för kyla i tidig sorttimmarna av morgonen, då de kom; ett musikband av fegisar, odiskade soldater av skräcken som smyger till och med mörkret, besegrar vandringsleden och till och med de rostiga taggtrådstaketen. De bar ett sortiment av räcker vapen; klubbor och stora knivar kallade pangas. Gruppen stoppade och tände cigaretter och mumlade i dämpat tonar. Några av dem ångade av billig öl, deras vätskekurage för natten.
I det små stenlantbrukarhemmet kurade de sex barnen i sömn. Deras föräldrar i ett annat rum hörde skälla för hundkapplöpning. De skällde alltid, ibland på andra djur som att söka efter skrotar av mat, och ibland på grund av folk som by passerar och ibland var de, tjuvar som inkräktar för, allt vad de kunde lägga deras räcker på, och hundkapplöpningen jagade vanligt dem bort. Denna skulle natt är något olik.
Dessa miscreants överfördes av lika ärendepojkar för okändor för att leverera ett meddelande av skräck.
De jagade hundkapplöpningen med stenar, då bultat på ytterdörren med ändorna av deras vapen och pankt förser med rutor exponeringsglaset på fönstren och ropat för att öppna dörren.
Det äldst av de sex barnen, 17 åriga David, samlade andra, och de barrikaderade stålsättadörren med möblemang. Noterar gick by, som dörrdunkandet fortsatte med ropen av ”öppnar dörren, eller vi ska all byten av dig”.
På vägen nära lantbrukarhemmet som långt passerar polis, på deras till mot efterkrav en förkroppsliga för jordfästning, hörde att stojar och skälla hundkapplöpning och vaktposten hörde deras medel, som i mest av dessa ligaattacker, en vaktpost postas, för att larma andra. Polisen använde det skrangligt utfärda utegångsförbud för som thugsna som var panka in i en körning. De avfyrade skrämskott och skrek för att stoppa. De modiga pojkarna körde även snabbare och att dela upp, för dem visste det, i att stoppa, dem, kan fångar en kula. Innan de kasta i sig ropade de till ockupanterna i lantbrukarhemmet som de skulle är baksida.
Attacken uppstod i September 1997. Två veckor mottog mer sistnämnd, Davids familj ett handskrivet noterar. Det beställde dem för att lämna, eller alla de skulle dödas. Det var endast lycka att polisen var där tidigare men vad av som tajma-skulle därefter de är som lyckligt?
De måste lämna, dem överens, och de packade vad de kunde bära och kom till huset av en släkting i den dammiga och meagrely framkallade townen av Ongata Rongai om 15 miles southwest av Nairobi och rört in i ett litet lagringsrum. De skulle aldrig retur till Subukia och deras lantbrukarhemhem.
Men mer besvärar var på långt för denna familj, som de kämpade för att finna hjälpmedel som fortlever. Davids kort stavelse för faderavverkning i hans kapacitet att ge för dem, som han sökte efter arbete. Med ingen särskild expertis jobben tog han kort stavelse för avverkningen långt av vad de behövde. David och hans syskongrupper som behövs för att delta i, skolar, och det fanns inte några pengar för skolar avgifter. Bevattnar olika jobb för den David åtog sigen på platser och hauling för konstruktion av jerry cans av för att sälja på bara 10 shillings each.
Hans fader drack också mer och mer och att lämna mindre och mindre för mat. Han blev en alkoholist som lämnar breadwinningen till hans fru. De andra ungarna som in kastades och, gjorde vad de kunde. Hans syster gjorde tvätterit för potatisar.
En lärare från ett barnhem i området som hörs om honom och avgöras för att hjälpa. Kristusomsorgar centrerar gav dem vad tillbaka de kunde nu och därefter och lyftte slutligen nog pengar för att David ska gå för att skola, således visa de begicks till att hjälpa.
De lång och slingriga dagarna som by släpades, som skolaavgifterna betalades slutligen, och han kunde avsluta his i fjol och nådde fram till fantastiskt ett b-genomsnitt i hans finalexamen. Under dessa dagar efter skola, David funnit arbete, albeit kortfristigt som en svartabörshaj eller en ledare med ett matatu- eller offentlig servicemedel, skrev in även armén som en idrottsman nen på den Kibiko träningslägret. Även detta var kortfristigt för utan honom, hans 5 syskon gick hungrigt.
Efter examen i 2001 och den bra nyheterna av hans kickställning grundar han his som plågar, fostrar diagnostiserat med sockersjuka och nu ett nytt problem; att lyfta pengar för hennes läkarbehandling, for henne var insulinanhörigen. Detta ledsna läge gick på, som hon blev gradvist värre med episoder av beslag som tömde hennes energi och skadadt hennes organ. Mellan pröva som matar familjen och som inhandlar den dyra insulinen och det själva sunt för uppehälle, skulle han nedgången sovande, för hans huvud slogg kudde. David slogs hårt till uppehället henne i dagstidningdoser, men det fanns för många mellanrum in - between; det var hopplöst, och hon dukade under slutligen. Han var nu huvudet av en förminskas familj, (det mest ung var stilla en litet barn), i deras hem för ett rum i Rongai, därför att hans fader tog upp med en annan kvinna och övergav familjen.
Kristusomsorgar centrerar, även om den fallande kort stavelse av fonder för att hjälpa Davids att fostra, var kompetent till lönelyftpengar att hjälpa hans familj nu. De försökte att få fonder för att överföra honom till en högskola, eller handel skolar, och han var faktiskt kompetent att göra ett år i den Kenya polyteknisk högskola i Nairobi i en gruelling klassificerar och fungerar schema. De offentliga transportavgifterna till och från staden underminerade hans magra timpenningar.
Ett lova avbrott kom, då han var kompetent till e-posten per kusinuppehälle i London som pekade honom till en man i Nairobi, som körde en NGO, som hjälpte ljus och behöva ungdomar att få en utbildning. David visste att han behövde uppsättningen en basera för hans liv så han kunde hjälpa hans familj och hjälpa andra, så han grundar denna man.
Hans känt var Ngarari Mwaura. David hade bett hårt för hjälp, för hopp och för ett litet mirakel; och här var det, honom gick till universitetar i Förenta staterna.
Nu för någon som aldrig hade lämnat det allmänna området av centrallandskapet av Kenya, var Förenta staterna lika Dorothy som finner uns. Det var confusing och att hypnotisera, och så mycket av vitfolk. För David var att gå så långväga för den första tiden ett affärsföretag och en halva. Han nu måste att göra his långt till den Utah delstatsuniversiteten och att göra stopptiden för att registrera: ett annat affärsföretag! Han gjorde det, men snart funnit kunde han precis inte ha råd med för att betala de styva avgifterna av $5000 per termin, och så, med någon svårighet, överförde han till Wayne den ståndsmässiga statligt universitet i Michigan var han satte slutligen besegrar för fyra år. Han ställa upp som frivillig för att hjälpa andra deltagare, i första hand Kenyans som var gynnsamma nog att komma till denna skolar. Och mellan detta jobb och arbete i en universitetsområderestaurang, klassificerar his, och att begrava som är självt i, bokar, tiden som någonsin för passeras mer snabb än. Fantastiskt underhöll han hans b-genomsnitt.
Från början hade David byggt en vision, som han önskade fervently att ge tillbaka till gemenskapen, till det fattigt, och marginalised barn som hade ingen framtid. Han var gynnsam; det fanns miljoner hemma utan en riskera som skulle matrisen i bedrövligt armod. De var inte ens en numrera där. Han som var omtalad det constantly och i hans tredje år som var beslutsamt nu mer än någonsin, honom talade med lokalkyrkaprästen, som överens för att hjälpa honom lönelyften betalar till köpdatorer, och sänder dem till Kenya. Han skulle start som en dator skolar, som erbjöd jagar fritt till de som var oförmögna för att betala. Att ge dem som detta riskerar för att få bättre jobb och kanske för att avsluta eller fortsätta deras utbildning.
I tidig sort 2008, illvilja gick tillbaka den politiska furoren, stridigheten, dödar och förskjutning av hundratusentals Kenyans David Chege Njoroge, graden räcker och med några nya 100 och använda datorer och att bekläda och skor in, öppnat hans datorhögskola i Ongata Rongai. Han startade också en organisation för ungdom som kallades Karriär för livlandskamp. Han hade slagit Goliath, systemet som dämpar daglig miljoner av Kenyans.
Он побил Goliath, не похоже на миллионам молодости Kenyan
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Оно находилось на холодной ноче moonlit в предыдущих часах утра когда они пришли; полоса трусов, неумытых воинов террора slinking через темноту вниз с footpaths и через ржавые загородки barbwire. Они снесли ассортимент оружий руки; клубы и большие ножи вызвали pangas. Группа остановила и осветила сигареты и пробормотано внутри hushed тоны. Некоторые из их reeked дешевого пива, их жидкостной смелости на ноча.
В малом каменном farmhouse, 6 детей ютились в сне. Их родители в другой комнате услышали лаять собак. Они всегда лаяли, иногда на других животных ища утили еды и иногда из-за людей проходя мимо и иногда они были похитителями, trespassing для они смогли положить их руки дальше и собаки обычно погнали их прочь. Эта ноча была бы несколько друг.
Эти miscreants были посланы неисвестнями как мальчики errand для того чтобы поставить сообщение страха.
Они погнали собак с камнями, тогда били молотком на передней двери с прикладами их оружий и сломали стеклянные форточки на окнах и крикнули для того чтобы раскрыть дверь.
Самая старая 6 детей, 17 year-old Дэвид, вновь собралась другие и они баррикад стальная дверь с мебелью. Минуты пошли мимо по мере того как толчение двери продолжалось с окриками «раскрывает дверь или мы убьем вас».
На дороге почти farmhouse, проходя полиций, на их дороге собрать тело для захоронения, услышал шумы и собаки лаять и sentry услышали их корабль, как в большое часть из этих нападений шатии, sentry вывешен, для того чтобы предупредить другие. Полиции использовали rickety строб по мере того как бандиты сломали в бег. Они сгорели warning съемки и закричали для того чтобы остановить. Храбрейшие мальчики побежали даже более быстро, split up, для их знали что в останавливать, они могли уловить пулю. Перед скреплять болтами, они крикнули к occupants в farmhouse что они будут назад.
Нападение произошло в сентябре 1997. 2 недели более поздно, семья Дэвид получила handwritten примечание. Оно приказало, что они вышли или они все были бы убиты. Было только везением что полиции были там более предыдущими но из следующего врем-они будет как удачливейше?
Они должны выйти, они согласились, и они упаковали они смогли снести и пришли к дому родственника в пылевоздушном и meagrely начатом городке Ongata Rongai о 15 милях зюйдвеста Nairobi и двинули в малую комнату хранения. Они никогда не возвратили бы к Subukia и их farmhouse домой.
Но больше тревог находились на дороге для этой семьи по мере того как они боролись для того чтобы найти середины выдержать. Отец Дэвид fall short в его способности обеспечить для их по мере того как он искал работа. Без определенных искусств, работы, котор он принял понизились далекая краткость им было нужно. Дэвид и его братья и сестры нужные для того чтобы присутствовать на школе и там были никакой деньг для гонораров школы. Дэвид приняло на различные работы на местах и тянуть конструкции jerry чонсервные банкы воды к надувательству на простых 10 шиллингах по каждому.
Его отец также выпил больше и больше, выходящ less and less для еды. Он стал алкоголичкой, передавая breadwinning к его супруге. Другие малыши сооруженные внутри и сделали они смогли. Его сестра сделала прачечный для картошек.
Учитель от orphanage в OBLASTи услышанной о ем и решенной, что помочь. Центр внимательностей Christ дал их они смогли теперь и после этого и окончательн подняли достаточную деньг для Дэвид для того чтобы возвратить к школе, таким образом демонстрирующ они были поручены к помощи.
Длинние и tortuous дни, котор волочат мимо по мере того как гонорары школы были окончательно paid и он смогли закончить его last year и amazingly достигли среднего b в его окончательных exams. Во время these days после школы, Дэвид нашло работу, albeit недолгосрочно как tout или проводник с кораблем matatu или общественной службы, даже зарегистрировал армию как спортсмен на тренировочном лагере Kibiko. Даже это было недолгосрочно для без его, его 5 siblings шло голодным.
После exams в 2001, и хороших новостей его высокого счета, он считал его хворую мать после того как он диагностирован с мочеизнурением и теперь новой проблемой; поднимать деньг для ее лекарства, потому что ее зависел инсулина. Эта унылая ситуация пошла дальше по мере того как она постепенно стала более плохой с эпизодами захватов стекли ее энергию и повредили ее органы. Между пытаться подать семья, и закупить дорогий инсулин и сдержать здорово, он упал бы уснувше прежде чем его головка ударила подушку. Дэвид воевало крепко для того чтобы держать ее в ежедневных дозах но были too many зазоров in-between; оно было безвыходно, и она окончательно изнемогла. Он был теперь головкой семьи dwindling, (самый молодой был все еще toddler) в их одной комнате домашней в Rongai, потому что его отец take up с другой женщиной и покинул семью.
Внимательности Christ центризуют, хотя fall short фондов для того чтобы помочь мати Дэвид, могли поднять деньг для того чтобы помочь его семье теперь. Они попытались получить, что фонды послали его к коллежу или trade школа и он могли фактическ сделать год в политехнике Кении в Nairobi в gruelling типе и программа работы. Гонорары общественного транспорта to and from город sapped его meagre зарплаты.
Перспективнейший пролом пришел когда он мог к и-мэйлу кузен живя в лондоне указало он к человеку в Nairobi побежал NGO помог яркие и needy молодые люди получить образование. Дэвид знало ему было нужно установить основание на его жизнь поэтому он смог помочь его семье и помочь другим, поэтому он нашел этого человека.
Его именем было Ngarari Mwaura. Дэвид помолило крепко для помощи, для упования и для малого чуда; и здесь оно было, он шло к университету в Соединенных Штатах.
Теперь для кто-то никогда не оставляя вообще зона центральной провинции Кении, Соединенные Штаты были как Дороти находя унцию. Оно было confusing, mesmerising, и настолько полно белых людей. Для Дэвид, идти настолько faraway for the first time был приключением с половиной. Он теперь должен сделать его дорогу к университету штата Юты и сделать краиний срок для того чтобы зарегистрировать: другое приключение! Он сделал его но скоро после того как я найден он как раз не смог позволять для того чтобы оплатить жесткие гонорары $5000 в семестр и так, с некоторым затруднением, он перенес к местному колледжу графства Wayne в Мичигане где он окончательно установил вниз на 4 лет. Он волонтирил помочь другим студентам, главным образом Kenyans которые были удачны достаточно для того чтобы прийти к этой школе. И между этой работой и работой в трактире campus, его типы и хоронить в книгах, время прошли более быстро чем всегда раньше. Amazingly, он поддерживал его средний b.
From the outset, Дэвид построило зрение которое он fervently хотел дать back to община, к бедным и marginalised детенышам которые не имели никакое будущее. Он был удачен; были миллионы дома без шанса умер бы в горемычной скудости. Они не были ровны номер там. Он talk about оно постоянн и в его третьем годе, обусловил теперь больше чем всегда, он разговаривал с местным священником церков который согласился помочь ему поднять фонды для того чтобы купить компьютеры и грузить их к Кении. Он начал бы школу компьютера предложила свободно курсы к тем неспособным для того чтобы оплатить. Дать им этот шанс получить более лучшие работы и возможно закончить или продолжить их образование.
В начале 2008, несмотря на политическое furore, воевать, смерти и смещение сотни тысяч Kenyans, Дэвид Chege Njoroge возвратило, STEPENь in hand и с некоторые 100 новым и используемые компьютеры, одежда и ботинки, раскрыли его коллеж компьютера в Ongata Rongai. Он также начал вызванную организацию для молодости, Карьерой на жизнь международная. Он побил Goliath, систему которая подавляет миллионы Kenyans ежедневные.
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Оно находилось на холодной ноче moonlit в предыдущих часах утра когда они пришли; полоса трусов, неумытых воинов террора slinking через темноту вниз с footpaths и через ржавые загородки barbwire. Они снесли ассортимент оружий руки; клубы и большие ножи вызвали pangas. Группа остановила и осветила сигареты и пробормотано внутри hushed тоны. Некоторые из их reeked дешевого пива, их жидкостной смелости на ноча.
В малом каменном farmhouse, 6 детей ютились в сне. Их родители в другой комнате услышали лаять собак. Они всегда лаяли, иногда на других животных ища утили еды и иногда из-за людей проходя мимо и иногда они были похитителями, trespassing для они смогли положить их руки дальше и собаки обычно погнали их прочь. Эта ноча была бы несколько друг.
Эти miscreants были посланы неисвестнями как мальчики errand для того чтобы поставить сообщение страха.
Они погнали собак с камнями, тогда били молотком на передней двери с прикладами их оружий и сломали стеклянные форточки на окнах и крикнули для того чтобы раскрыть дверь.
Самая старая 6 детей, 17 year-old Дэвид, вновь собралась другие и они баррикад стальная дверь с мебелью. Минуты пошли мимо по мере того как толчение двери продолжалось с окриками «раскрывает дверь или мы убьем вас».
На дороге почти farmhouse, проходя полиций, на их дороге собрать тело для захоронения, услышал шумы и собаки лаять и sentry услышали их корабль, как в большое часть из этих нападений шатии, sentry вывешен, для того чтобы предупредить другие. Полиции использовали rickety строб по мере того как бандиты сломали в бег. Они сгорели warning съемки и закричали для того чтобы остановить. Храбрейшие мальчики побежали даже более быстро, split up, для их знали что в останавливать, они могли уловить пулю. Перед скреплять болтами, они крикнули к occupants в farmhouse что они будут назад.
Нападение произошло в сентябре 1997. 2 недели более поздно, семья Дэвид получила handwritten примечание. Оно приказало, что они вышли или они все были бы убиты. Было только везением что полиции были там более предыдущими но из следующего врем-они будет как удачливейше?
Они должны выйти, они согласились, и они упаковали они смогли снести и пришли к дому родственника в пылевоздушном и meagrely начатом городке Ongata Rongai о 15 милях зюйдвеста Nairobi и двинули в малую комнату хранения. Они никогда не возвратили бы к Subukia и их farmhouse домой.
Но больше тревог находились на дороге для этой семьи по мере того как они боролись для того чтобы найти середины выдержать. Отец Дэвид fall short в его способности обеспечить для их по мере того как он искал работа. Без определенных искусств, работы, котор он принял понизились далекая краткость им было нужно. Дэвид и его братья и сестры нужные для того чтобы присутствовать на школе и там были никакой деньг для гонораров школы. Дэвид приняло на различные работы на местах и тянуть конструкции jerry чонсервные банкы воды к надувательству на простых 10 шиллингах по каждому.
Его отец также выпил больше и больше, выходящ less and less для еды. Он стал алкоголичкой, передавая breadwinning к его супруге. Другие малыши сооруженные внутри и сделали они смогли. Его сестра сделала прачечный для картошек.
Учитель от orphanage в OBLASTи услышанной о ем и решенной, что помочь. Центр внимательностей Christ дал их они смогли теперь и после этого и окончательн подняли достаточную деньг для Дэвид для того чтобы возвратить к школе, таким образом демонстрирующ они были поручены к помощи.
Длинние и tortuous дни, котор волочат мимо по мере того как гонорары школы были окончательно paid и он смогли закончить его last year и amazingly достигли среднего b в его окончательных exams. Во время these days после школы, Дэвид нашло работу, albeit недолгосрочно как tout или проводник с кораблем matatu или общественной службы, даже зарегистрировал армию как спортсмен на тренировочном лагере Kibiko. Даже это было недолгосрочно для без его, его 5 siblings шло голодным.
После exams в 2001, и хороших новостей его высокого счета, он считал его хворую мать после того как он диагностирован с мочеизнурением и теперь новой проблемой; поднимать деньг для ее лекарства, потому что ее зависел инсулина. Эта унылая ситуация пошла дальше по мере того как она постепенно стала более плохой с эпизодами захватов стекли ее энергию и повредили ее органы. Между пытаться подать семья, и закупить дорогий инсулин и сдержать здорово, он упал бы уснувше прежде чем его головка ударила подушку. Дэвид воевало крепко для того чтобы держать ее в ежедневных дозах но были too many зазоров in-between; оно было безвыходно, и она окончательно изнемогла. Он был теперь головкой семьи dwindling, (самый молодой был все еще toddler) в их одной комнате домашней в Rongai, потому что его отец take up с другой женщиной и покинул семью.
Внимательности Christ центризуют, хотя fall short фондов для того чтобы помочь мати Дэвид, могли поднять деньг для того чтобы помочь его семье теперь. Они попытались получить, что фонды послали его к коллежу или trade школа и он могли фактическ сделать год в политехнике Кении в Nairobi в gruelling типе и программа работы. Гонорары общественного транспорта to and from город sapped его meagre зарплаты.
Перспективнейший пролом пришел когда он мог к и-мэйлу кузен живя в лондоне указало он к человеку в Nairobi побежал NGO помог яркие и needy молодые люди получить образование. Дэвид знало ему было нужно установить основание на его жизнь поэтому он смог помочь его семье и помочь другим, поэтому он нашел этого человека.
Его именем было Ngarari Mwaura. Дэвид помолило крепко для помощи, для упования и для малого чуда; и здесь оно было, он шло к университету в Соединенных Штатах.
Теперь для кто-то никогда не оставляя вообще зона центральной провинции Кении, Соединенные Штаты были как Дороти находя унцию. Оно было confusing, mesmerising, и настолько полно белых людей. Для Дэвид, идти настолько faraway for the first time был приключением с половиной. Он теперь должен сделать его дорогу к университету штата Юты и сделать краиний срок для того чтобы зарегистрировать: другое приключение! Он сделал его но скоро после того как я найден он как раз не смог позволять для того чтобы оплатить жесткие гонорары $5000 в семестр и так, с некоторым затруднением, он перенес к местному колледжу графства Wayne в Мичигане где он окончательно установил вниз на 4 лет. Он волонтирил помочь другим студентам, главным образом Kenyans которые были удачны достаточно для того чтобы прийти к этой школе. И между этой работой и работой в трактире campus, его типы и хоронить в книгах, время прошли более быстро чем всегда раньше. Amazingly, он поддерживал его средний b.
From the outset, Дэвид построило зрение которое он fervently хотел дать back to община, к бедным и marginalised детенышам которые не имели никакое будущее. Он был удачен; были миллионы дома без шанса умер бы в горемычной скудости. Они не были ровны номер там. Он talk about оно постоянн и в его третьем годе, обусловил теперь больше чем всегда, он разговаривал с местным священником церков который согласился помочь ему поднять фонды для того чтобы купить компьютеры и грузить их к Кении. Он начал бы школу компьютера предложила свободно курсы к тем неспособным для того чтобы оплатить. Дать им этот шанс получить более лучшие работы и возможно закончить или продолжить их образование.
В начале 2008, несмотря на политическое furore, воевать, смерти и смещение сотни тысяч Kenyans, Дэвид Chege Njoroge возвратило, STEPENь in hand и с некоторые 100 новым и используемые компьютеры, одежда и ботинки, раскрыли его коллеж компьютера в Ongata Rongai. Он также начал вызванную организацию для молодости, Карьерой на жизнь международная. Он побил Goliath, систему которая подавляет миллионы Kenyans ежедневные.
Hij had Goliath, in tegenstelling tot miljoenen van de Keniaanse jeugd geslagen
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Het was op een koele moonlit nacht in de vroege uren van de ochtend toen zij kwamen; een band van lafaards, ongewassen militairen van verschrikking het slinking door de duisternis onderaan footpaths en door de roestige barbwireomheiningen. Zij droegen een assortiment van handwapens; clubs en grote messen genoemd pangas. De groep hield en stak sigaretten tegen aan en mompelde hushed binnen tonen. Wat van hen reeked van goedkoop bier, hun vloeibare moed voor de nacht.
In de kleine steenboerderij, huddled de zes kinderen in slaap. Hun ouders in een andere ruimte hoorden honden het ontschorsen. Zij ontschorsten altijd, soms bij andere dieren die schroot van voedsel en soms wegens mensen zoeken die overgaan door en soms waren zij dieven, die schenden voor wat zij hun handen konden leggen en de honden achtervolgden weg hen gewoonlijk. Deze nacht zou enigszins verschillend zijn.
Deze miscreants werden gestuurd door unknowns zoals boodschapjongens om een bericht van vrees te leveren.
Zij achtervolgden de honden met stenen, dan hamerden op de voordeur met de uiteinden van hun wapens en braken de glasruiten op de vensters en schreeuwden om de deur te openen.
Het oudst van de zes kinderen, 17 éénjarigen David, verzamelde anderen en zij barricadeerden de staaldeur met meubilair. De notulen gingen voorbij aangezien deur het verpletteren met de schreeuwen van „open de deur voortzette of wij zullen iedereen“ doden.
Op de weg dichtbij de boerderij, die politie, op hun manier overgaat om een lichaam voor begrafenis te verzamelen, hoorde het lawaai en de ontschorsende honden en de schildwacht hoorde hun voertuig, aangezien in het grootste deel van deze troepaanvallen, een schildwacht, wordt gepost om anderen te alarmeren. De politie gebruikte de rachitische poort aangezien de misdadigers in een looppas braken. Zij staken waarschuwingsschoten in brand en schreeuwden om op te houden. De moedige jongens liepen nog sneller, opsplitsing, want zij wisten dat in het ophouden, zij een kogel zouden kunnen vangen. Alvorens vast te bouten, schreeuwden zij aan de bewoners in de boerderij dat zij achter zouden zijn.
De aanval kwam in September 1997 voor. Twee later weken, ontving de familie van David een met de hand geschreven nota. Het gaf opdracht tot hen om weg te gaan of zij allen zouden gedood worden. Het was slechts geluk dat de politie daar vroeger was maar wat van volgende tijd-zij gelukkig zouden zijn?
Zij moeten weggaan, gingen zij akkoord, en zij pakten wat in zij konden dragen en aan het huis van een verwant in de stoffige en meagrely ontwikkelde stad van Ongata Rongai ongeveer 15 mijlen zuidwesten van Nairobi kwamen en zich in een kleine opslagruimte bewogen. Zij zouden nooit op Subukia en hun boerderijhuis terugkomen.
Maar meer problemen waren op de manier voor deze familie aangezien zij worstelden om een middel te vinden te overleven. Vader van David schoot in zijn capaciteit te kort om hen te voorzien aangezien hij het werk zocht. Zonder bijzondere vaardigheden, vielen de banen die hij veel plotseling heeft genomen van wat zij nodig hadden. David en zijn broers en zusters moesten school bijwonen en er was geen geld voor schoolprijzen. David nam diverse banen bij bouwwerven en de vervoerende blikken van Jerry water over om bij zuivere 10 shillings elk te verkopen.
Zijn vader dronk ook more and more, die steeds minder voor voedsel weggaan. Hij werd alcoholisch, overlatend het breadwinning aan zijn vrouw. De andere jonge geitjes wierpen binnen en deden wat zij konden. Zijn zuster deed wasserij voor aardappels.
Een leraar van een weeshuis in het gebied hoorde over hem en besliste te helpen. Het Centrum van de Zorgen van Christus gaf hen wat zij konden en nu toen en uiteindelijk genoeg geld voor David ophieven om aan school terug te keren, zo aantonend zij was geëngageerd aan het bijwonen.
De lange en tortuous dagen die langs als schoolprijzen worden gesleept werden definitief betaald en hij kon zijn vorig jaar beëindigen en bereikte ongelooflijk een gemiddelde van B in zijn definitieve examens. Tijdens deze dagen na school, vond David het werk, alhoewel ging de korte termijn als sjacheraar of leider met een matatu of openbare dienstvoertuig, zelfs het leger als atleet in bij Kibiko opleidingskamp. Zelfs was dit op korte termijn voor zonder hem, zijn 5 gingen siblings hongerig.
Na de examens in 2001, en het goede nieuws van zijn hoge score, vond hij zijn ziekelijke moeder die met diabetes en nu een nieuw probleem wordt gediagnostiseerd; opheffend geld voor haar medicijn, want zij afhankelijke insuline was. Deze droevige situatie ging aangezien zij geleidelijk aan slechter werd met episoden van beslagleggingen die haar energie afvoerden en haar organen beschadigden. Tussen het proberen om de familie te voeden, en de dure insuline te kopen en gezond te houden, zou hij in slaap vallen alvorens zijn hoofd het hoofdkussen raakte. David vocht hard om haar in dagelijkse dosissen te houden maar er waren ertussen teveel hiaten; het was hopeloos, en zij bezweek definitief. Hij was nu het hoofd van een het afnemen familie, (het jongst was nog toddler) in hun één ruimtehuis in Rongai, omdat zijn vader met een andere vrouw opnam en de familie verliet.
Het Centrum van de Zorgen van Christus, hoewel het te kort schieten van fondsen om de moeder van David te helpen, kon geld opheffen om zijn familie nu te helpen. Zij probeerden om fondsen ertoe te brengen om hem naar een universiteit of een handelsschool te sturen en hij kon eigenlijk een jaar in de Polytechnische school van Kenia in Nairobi in een gruelling klasse en het werkprogramma doen. De openbaar vervoerprijzen aan en van de stad ondermijnden zijn povere lonen.
Een veelbelovende onderbreking kwam toen hij kon een neef met de elektronische post versturen die in Londen leeft dat hem aan een mens in Nairobi richtte dat een NGO leidde die heldere en behoeftige jonge mensen hielp een onderwijs krijgen. David wist hij een basis voor zijn leven moest plaatsen zodat kon hij zijn familie helpen en anderen helpen, zodat vond hij deze mens.
Zijn naam was Ngarari Mwaura. David had hard voor hulp, voor hoop en voor een klein mirakel gebeden; en hier was het, ging hij naar universiteit in de Verenigde Staten.
Nu voor iemand dat nooit het algemene gebied van Centrale Provincie van Kenia heeft verlaten, waren de Verenigde Staten als Dorothy die Oz vindt. Het was verwarrend, fascinerend, en zo volledig van witte mensen. Voor David, was het gaan zo afgelegen voor het eerst een avontuur en de helft. Hij moest nu zijn manier maken aan de Universiteit van de Staat van Utah en de uiterste termijn maken aan register: een ander avontuur! Hij deed het spoedig maar vond hij enkel zich niet kon veroorloven om de stijve prijzen van $5000 per semester te betalen en zo, met één of andere moeilijkheid, hij naar Wayne County Community College in Michigan overbracht waar hij definitief neer vier jaar regelde. Hij meldde zich aan om andere studenten, hoofdzakelijk Kenianen te helpen die genoeg gelukkig waren om aan deze school te komen. En tussen deze baan en het werken in een campusrestaurant, zijn klassen en het begraven van in de boeken over, ging de tijd sneller dan ooit voordien. Ongelooflijk, handhaafde hij zijn gemiddelde van B.
Van bij het begin, had David een visie gebouwd die hij fervently terug naar de gemeenschap, aan de armen wilde geven en jongelui uitsloot die geen toekomst hadden. Hij was gelukkig; er waren miljoenen thuis zonder een kans die in miserabele armoede zou sterven. Zij waren zelfs daar geen aantal. Hij sprak constant over het en in zijn derde meer dan ooit nu bepaald jaar, sprak hij met lokale kerkpriester die overeenkwam om hem te helpen fondsen opheffen om computers te kopen en hen te verschepen aan Kenia. Hij zou een computerschool beginnen die vrije cursussen aan die onbekwaam aanbood te betalen. Om hen deze kans te geven om betere banen te krijgen en misschien hun onderwijs te beëindigen of voort te zetten.
Begin 2008, ondanks politieke furore, het vechten, de sterfgevallen en de verplaatsing van honderdduizenden Kenianen, keerde David Chege Njoroge, graad ter beschikking en met zowat nieuwe 100 terug en de gebruikte computers, kleding en schoenen, openden zijn computeruniversiteit in Ongata Rongai. Hij begon ook een organisatie voor jeugd, die Carrières Internationale het Leven wordt de gevraagd. Hij had Goliath, het systeem geslagen dat miljoenen elke dag Kenianen onderdrukt.
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Het was op een koele moonlit nacht in de vroege uren van de ochtend toen zij kwamen; een band van lafaards, ongewassen militairen van verschrikking het slinking door de duisternis onderaan footpaths en door de roestige barbwireomheiningen. Zij droegen een assortiment van handwapens; clubs en grote messen genoemd pangas. De groep hield en stak sigaretten tegen aan en mompelde hushed binnen tonen. Wat van hen reeked van goedkoop bier, hun vloeibare moed voor de nacht.
In de kleine steenboerderij, huddled de zes kinderen in slaap. Hun ouders in een andere ruimte hoorden honden het ontschorsen. Zij ontschorsten altijd, soms bij andere dieren die schroot van voedsel en soms wegens mensen zoeken die overgaan door en soms waren zij dieven, die schenden voor wat zij hun handen konden leggen en de honden achtervolgden weg hen gewoonlijk. Deze nacht zou enigszins verschillend zijn.
Deze miscreants werden gestuurd door unknowns zoals boodschapjongens om een bericht van vrees te leveren.
Zij achtervolgden de honden met stenen, dan hamerden op de voordeur met de uiteinden van hun wapens en braken de glasruiten op de vensters en schreeuwden om de deur te openen.
Het oudst van de zes kinderen, 17 éénjarigen David, verzamelde anderen en zij barricadeerden de staaldeur met meubilair. De notulen gingen voorbij aangezien deur het verpletteren met de schreeuwen van „open de deur voortzette of wij zullen iedereen“ doden.
Op de weg dichtbij de boerderij, die politie, op hun manier overgaat om een lichaam voor begrafenis te verzamelen, hoorde het lawaai en de ontschorsende honden en de schildwacht hoorde hun voertuig, aangezien in het grootste deel van deze troepaanvallen, een schildwacht, wordt gepost om anderen te alarmeren. De politie gebruikte de rachitische poort aangezien de misdadigers in een looppas braken. Zij staken waarschuwingsschoten in brand en schreeuwden om op te houden. De moedige jongens liepen nog sneller, opsplitsing, want zij wisten dat in het ophouden, zij een kogel zouden kunnen vangen. Alvorens vast te bouten, schreeuwden zij aan de bewoners in de boerderij dat zij achter zouden zijn.
De aanval kwam in September 1997 voor. Twee later weken, ontving de familie van David een met de hand geschreven nota. Het gaf opdracht tot hen om weg te gaan of zij allen zouden gedood worden. Het was slechts geluk dat de politie daar vroeger was maar wat van volgende tijd-zij gelukkig zouden zijn?
Zij moeten weggaan, gingen zij akkoord, en zij pakten wat in zij konden dragen en aan het huis van een verwant in de stoffige en meagrely ontwikkelde stad van Ongata Rongai ongeveer 15 mijlen zuidwesten van Nairobi kwamen en zich in een kleine opslagruimte bewogen. Zij zouden nooit op Subukia en hun boerderijhuis terugkomen.
Maar meer problemen waren op de manier voor deze familie aangezien zij worstelden om een middel te vinden te overleven. Vader van David schoot in zijn capaciteit te kort om hen te voorzien aangezien hij het werk zocht. Zonder bijzondere vaardigheden, vielen de banen die hij veel plotseling heeft genomen van wat zij nodig hadden. David en zijn broers en zusters moesten school bijwonen en er was geen geld voor schoolprijzen. David nam diverse banen bij bouwwerven en de vervoerende blikken van Jerry water over om bij zuivere 10 shillings elk te verkopen.
Zijn vader dronk ook more and more, die steeds minder voor voedsel weggaan. Hij werd alcoholisch, overlatend het breadwinning aan zijn vrouw. De andere jonge geitjes wierpen binnen en deden wat zij konden. Zijn zuster deed wasserij voor aardappels.
Een leraar van een weeshuis in het gebied hoorde over hem en besliste te helpen. Het Centrum van de Zorgen van Christus gaf hen wat zij konden en nu toen en uiteindelijk genoeg geld voor David ophieven om aan school terug te keren, zo aantonend zij was geëngageerd aan het bijwonen.
De lange en tortuous dagen die langs als schoolprijzen worden gesleept werden definitief betaald en hij kon zijn vorig jaar beëindigen en bereikte ongelooflijk een gemiddelde van B in zijn definitieve examens. Tijdens deze dagen na school, vond David het werk, alhoewel ging de korte termijn als sjacheraar of leider met een matatu of openbare dienstvoertuig, zelfs het leger als atleet in bij Kibiko opleidingskamp. Zelfs was dit op korte termijn voor zonder hem, zijn 5 gingen siblings hongerig.
Na de examens in 2001, en het goede nieuws van zijn hoge score, vond hij zijn ziekelijke moeder die met diabetes en nu een nieuw probleem wordt gediagnostiseerd; opheffend geld voor haar medicijn, want zij afhankelijke insuline was. Deze droevige situatie ging aangezien zij geleidelijk aan slechter werd met episoden van beslagleggingen die haar energie afvoerden en haar organen beschadigden. Tussen het proberen om de familie te voeden, en de dure insuline te kopen en gezond te houden, zou hij in slaap vallen alvorens zijn hoofd het hoofdkussen raakte. David vocht hard om haar in dagelijkse dosissen te houden maar er waren ertussen teveel hiaten; het was hopeloos, en zij bezweek definitief. Hij was nu het hoofd van een het afnemen familie, (het jongst was nog toddler) in hun één ruimtehuis in Rongai, omdat zijn vader met een andere vrouw opnam en de familie verliet.
Het Centrum van de Zorgen van Christus, hoewel het te kort schieten van fondsen om de moeder van David te helpen, kon geld opheffen om zijn familie nu te helpen. Zij probeerden om fondsen ertoe te brengen om hem naar een universiteit of een handelsschool te sturen en hij kon eigenlijk een jaar in de Polytechnische school van Kenia in Nairobi in een gruelling klasse en het werkprogramma doen. De openbaar vervoerprijzen aan en van de stad ondermijnden zijn povere lonen.
Een veelbelovende onderbreking kwam toen hij kon een neef met de elektronische post versturen die in Londen leeft dat hem aan een mens in Nairobi richtte dat een NGO leidde die heldere en behoeftige jonge mensen hielp een onderwijs krijgen. David wist hij een basis voor zijn leven moest plaatsen zodat kon hij zijn familie helpen en anderen helpen, zodat vond hij deze mens.
Zijn naam was Ngarari Mwaura. David had hard voor hulp, voor hoop en voor een klein mirakel gebeden; en hier was het, ging hij naar universiteit in de Verenigde Staten.
Nu voor iemand dat nooit het algemene gebied van Centrale Provincie van Kenia heeft verlaten, waren de Verenigde Staten als Dorothy die Oz vindt. Het was verwarrend, fascinerend, en zo volledig van witte mensen. Voor David, was het gaan zo afgelegen voor het eerst een avontuur en de helft. Hij moest nu zijn manier maken aan de Universiteit van de Staat van Utah en de uiterste termijn maken aan register: een ander avontuur! Hij deed het spoedig maar vond hij enkel zich niet kon veroorloven om de stijve prijzen van $5000 per semester te betalen en zo, met één of andere moeilijkheid, hij naar Wayne County Community College in Michigan overbracht waar hij definitief neer vier jaar regelde. Hij meldde zich aan om andere studenten, hoofdzakelijk Kenianen te helpen die genoeg gelukkig waren om aan deze school te komen. En tussen deze baan en het werken in een campusrestaurant, zijn klassen en het begraven van in de boeken over, ging de tijd sneller dan ooit voordien. Ongelooflijk, handhaafde hij zijn gemiddelde van B.
Van bij het begin, had David een visie gebouwd die hij fervently terug naar de gemeenschap, aan de armen wilde geven en jongelui uitsloot die geen toekomst hadden. Hij was gelukkig; er waren miljoenen thuis zonder een kans die in miserabele armoede zou sterven. Zij waren zelfs daar geen aantal. Hij sprak constant over het en in zijn derde meer dan ooit nu bepaald jaar, sprak hij met lokale kerkpriester die overeenkwam om hem te helpen fondsen opheffen om computers te kopen en hen te verschepen aan Kenia. Hij zou een computerschool beginnen die vrije cursussen aan die onbekwaam aanbood te betalen. Om hen deze kans te geven om betere banen te krijgen en misschien hun onderwijs te beëindigen of voort te zetten.
Begin 2008, ondanks politieke furore, het vechten, de sterfgevallen en de verplaatsing van honderdduizenden Kenianen, keerde David Chege Njoroge, graad ter beschikking en met zowat nieuwe 100 terug en de gebruikte computers, kleding en schoenen, openden zijn computeruniversiteit in Ongata Rongai. Hij begon ook een organisatie voor jeugd, die Carrières Internationale het Leven wordt de gevraagd. Hij had Goliath, het systeem geslagen dat miljoenen elke dag Kenianen onderdrukt.
هو كان قد ضرب [غليث], بخلاف ملايين من [كنن] شباب
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
هو كان على باردة [موونليت] ليلة في الساعات مبكّرة من الصباح عندما أتى هم; نطاق من جبانات, جنديات [أونوشد] ذعر [سلينكينغ] من خلال الظلام نزولا إلى الممرّ مشاة ومن خلال الصدئة [بربوير] أسياج. هم حملوا تشكيل من يد أسلحة; دعا نوادي وسكاكين كبيرة [بنغس]. توقّف المجموعة وأشعل سجائر ويتمتم في [هوشد] أنغام. فاح بعض من هم من جعة رخيصة, شجاعتهم سائلة للليلة.
في البيت مزرعة صغيرة حجريّة, تجمّع الستّة أطفال في نوم. سمع واجداتهم في آخر غرفة الكلاب ينبح. نبح هم كان دائما, أحيانا في أخرى حيوانات يفتّش خردوات الطعام وأحيانا بسبب الناس يمرّ جانبا وأحيانا هم كانوا لصات, يتجاوز ل ماذا هم استطاع كذبت أياديهم فوق والكلاب عادة طاردواهم بعيدا. كان هذا ليلة نوعا ما مختلفة.
أرسلت هذا [ميسكرنت] كان بمجهولات مثل [إرّند بوي] أن يسلّم رسالة الخوف.
هم طاردوا الكلاب مع أحجار, بعد ذلك طرق على الباب أماميّة مع الأطراف من أسلحتهم و [بروك] ال [غلسّ بن] على النافذات وصاح أن يفتح الباب.
حشد القديمة من الستّة أطفال, 17 [ير-ولد] دايفيد, الأخرى وهم حجزوا الباب فولاذيّة مع أثاث لازم. دقائق ذهبوا جانبا بما أنّ الباب دقة استمرّ مع الهتافات من "يفتح الباب أو نحن سنقتل كلّ من أنت".
سمع على الطريق قرب البيت مزرعة, يمرّ شرطة, على طريقهم أن يجمع جسم لقبر, الضوضاء وينبح كلاب والحارسة سمعوا عربتهم, بما أنّ في أكثر من هذا مجموعة هجوم, حارسة عيّنت, أن ينبّه الأخرى. استعمل الشرطة البوابة [ريكتي] بما أنّ السفاحات [بروك] داخل شوط. هم أطلق النار طلقة خردق تحذيريّة وصاح أن يتوقّف. ركض الفتى شجاعة حتّى [فستر], ينفصل, ل هم عرف أنّ في يتوقّف, هم أمكن مسكت رصاصة. قبل يجمح, صاح هم إلى المحتلات في البيت مزرعة أنّ هم كانوا إلى الخلف.
وقع الهجوم في سبتمبر - أيلول 1997. اثنان أسابيع فيما بعد, دايفيد استلم أسرة بطاقة مخطوط. هو أمرهم أن يترك أو قتلت هم كلّ كنت. هو كان فقط حظ أنّ كان الشرطة هناك مبكّرة غير أنّ ماذا من التالية [تيم-ووولد] هم كان بما أنّ محظوظة?
هم ينبغي تركت, وافق هم, وهم حزموا ماذا هم استطاع حملت وأتى إلى المنزل من قريبة في المغبّرة و [مغرلي] يطوّر مدينة [أنغتا] [رونغي] حول 15 أميال جنوب غربيّ نيروبي وتحرّك داخل [ستورج رووم] صغيرة. هم أبدا رجعوا إلى [سوبوكيا] وبيت مزرعتهم إلى البيت.
غير أنّ كان كثير اضطرابات على الطريق ل هذا أسرة بما أنّ هم كافحوا أن يجد [منس] أن يبقى. دايفيد [فلّ شورت] أب في قدرته أن يزوّد ل هم بما أنّ هو فتّش عمل. بلا مهارات خاصّة, [فلّ] الأشغال هو أخذ قصيرة بعيد من ماذا هم احتاجوا. كان دايفيد وه إخوان وأخوات يحتاج أن يحضر مدرسة وهناك ما من مال لمدرسة رسوم. دايفيد أخذ على أشغال مختلفة في [كنستروكأيشن ست] ويرفع علب [جرّي] ماء إلى خداع في مجرّدة 10 [شيلّينغ] لكلّ واحد.
شرب أبه أيضا [مور ند مور], يترك [لسّ ند لسّ] لطعام. هو أصبح مدمن على الكحول, يترك ال [بردوينّينغ] إلى زوجته. الأخرى أتمّ جديات يزفّت داخل وماذا هم استطاعوا. أتمّ أخته مغسل لبطاطات.
معلمة من ميتم في المنطقة يسمع حول ه ويقرّر أن يساعد. مسيح عنايات أعطىهم مركز ماذا هم استطاع الآن وبعد ذلك وأخيرا رفعوا بما فيه الكفاية مال لدايفيد أن يرجع إلى مدرسة, لذلك يعرض هم كان ارتكبت إلى يساعد.
الطويلة وأيام متعرّجة يجرّ جانبا بما أنّ المدرسة رسوم كانوا أخيرا بمقابل وهو استطاع أنهيت [لست ر] ه وبدهشة بلغ [ب] معدل في امتحانه نهائيّة. أثناء [ثس دس] بعد مدرسة, أسّس دايفيد عمل, وإن كان قصير المدى ك [تووت] أو قائدة مع [متتث] أو [بوبليك سرفيس] عربة, حتّى دخل الجيش كرياضية في [كيبيكو] [ترينينغ كمب]. حتّى كان هذا قصير المدى ل دون ه, ه 5 قريبات كان ذهب جائعة.
بعد الامتحان في 2001, والأخبار جيّدة من علامته عال, أسّس هو أمه عليلة يشخّص مع داء سكّريّ والآن مشكلة جديدة; كان يرفع مال لتداويه, لأنّ هو أنسولين تابعة. ذهب هذا حالة حزينة فوق بما أنّ هو تدريجيّا أصبح مريضة مع حلق القبض أنّ صرّح طاقته وضرّر أجهزته. بين يحاول أن يغذّي الأسرة, واشتريت الأنسولين غالية وحافظتبنفسي يصحّ, سقط هو نائمة قبل أن رأسه ضرب الوسادة. دايفيد تنازع بشدّة أن يحافظه في جرع يوميّة غير أنّ كان هناك [توو مني] ثغور [إين-بتوين]; هو كان يائسة, وخضع هو أخيرا. هو كان الآن الرأس من يتضاءل أسرة, (كان الشابّة بعد الماشي بخطى متثاقلة) في هم واحدة غرفة بيتيّ في [رونغي], لأنّ أبه قصّر مع آخر إمرأة وعن تخلّى الأسرة.
مسيح يركّز عنايات, رغم أنّ [فلّ شورت] من أموال أن يساعد دايفيد أم, كان يمكن أن يرفع مال أن يساعد أسرته الآن. هم حاولوا أن يحصل أموال أن يرسله إلى كلية أو كان [ترد سكهوول] وهو واقعيّا يمكن أن يتمّ سنة في كينيا معهد تقنيّ في نيروبي في [غرولّينغ] صنف وعمل جدول. العامّة نقل أضعف رسوم [تو ند فروم] المدينة أجوره [مغر].
أتى كسر واعد عندما هو كان يمكن إلى بريد إلكترونيّ [ا] ابن عمّ يعيش في لندن الذي دلّه إلى رجل في نيروبي الذي ركض [نغو] أنّ ساعد ساطعة والناس فقيرة شابّة حصلت تربية. دايفيد عرف احتاج هو أن يثبت قاعدة لحياته لذلك هو استطاع ساعدت أسرته وساعدت أخرى, لذلك هو أسّس هذا رجل.
كان اسمه [نغرري] [موورا]. دايفيد كان قد صلّى بشدّة لمساعدة, لأمل ولمعجزة صغيرة; وهنا كان هو, هو كان ذهب إلى جامعة في الولايات المتّحدة الأمريكيّة.
الآن ل أحد ما يتلقّى أبدا يترك المنطقة عامّة من محافظة مركزية كينيا, كان الولايات المتّحدة الأمريكيّة مثل [دوروثي] يجد [أز]. هو كان مربكة, يسحر, وهكذا يشبع من الناس بيضاء. لدايفيد, كان يذهب هكذا بعيدة [فور ث فيرست تيم] مغامرة ونصف. هو الآن اضطرّ جعلت طريقه إلى أوتاه [ستت ونيفرستي] وجعلت الميعاد أخير أن يسجّل: آخر مغامرة! هو أتمّ هو غير أنّ قريبا يؤسّس هو فقط استطاع لم يمكن أن يدفع الرسوم صلبة من $5000 لكلّ نصف سنة [أند س,] مع بعض صعوبة, [ترنسفرّد] هو إلى [ون] إقليم جماعة كلية في ميتشيغان حيث هو أخيرا قرّر إلى أسفل لأربعة سنون. هو [فولونتير] أن يساعد أخرى طالبات, أوّلا [كنن] الذي كان محظوظة بكفاية أن يأتي إلى هذا مدرسة. وبين هذا شغل ويعمل في حرم جامعيّ مطعم, مرّ أصنافه ويدفنبنفسي في الكتب, الوقت [قويكر] من في أيّ وقت من قبل. بدهشة, أبقى هو ه [ب] معدل.
[فروم ث ووتست], كان دايفيد قد بنى رؤية أنّ هو [فرفنتلي] أراد أن يعطي [بك تو] الجماعة, إلى الفقراء وهمّش شباب الذي تلقّى ما من مستقبل. هو كان محظوظة; هناك كان ملايين [أت هوم] دون فرصة الذي مات في فقر هزيلة. هم [ب] لم يتساوى رقم هناك. هو [تلك بووت] هو باستمرار وفي سنته ثالثة, حدث الآن أكثر من في أيّ وقت, تحدّث هو مع محلّية كنيسة كاهن الذي وافق أن يساعده رفعت أموال أن يشتري حاسوبات وشحنتهم إلى كينيا. هو بدأ [كمبوتر سكهوول] أنّ قدّم مسالك حرّة إلى أنّ يعجز أن يدفع. أن يعطيهم هذا فرصة أن يحصل أشغال جيّدة وربّما أنهيت أو استمرّت تربيتهم.
في مبكّرة 2008, على الرغم من الغضب سياسيّة, ال يتنازع, موت وإزاحة المئات الآلاف [كنن], رجع دايفيد [شج] [نجوروج], درجة [إين هند] ومع بعض 100 جديدة ويستعمل حاسوبات, لباس وأحذية, فتحوا ه حاسوب كلية في [أنغتا] [رونغي]. هو أيضا بدأ تنظيم لشباب, يدعى [كريرس] لحياة دوليّة. هو كان قد ضرب [غليث], النظامة أنّ يوقف ملايين [كنن] يوميّة.
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
هو كان على باردة [موونليت] ليلة في الساعات مبكّرة من الصباح عندما أتى هم; نطاق من جبانات, جنديات [أونوشد] ذعر [سلينكينغ] من خلال الظلام نزولا إلى الممرّ مشاة ومن خلال الصدئة [بربوير] أسياج. هم حملوا تشكيل من يد أسلحة; دعا نوادي وسكاكين كبيرة [بنغس]. توقّف المجموعة وأشعل سجائر ويتمتم في [هوشد] أنغام. فاح بعض من هم من جعة رخيصة, شجاعتهم سائلة للليلة.
في البيت مزرعة صغيرة حجريّة, تجمّع الستّة أطفال في نوم. سمع واجداتهم في آخر غرفة الكلاب ينبح. نبح هم كان دائما, أحيانا في أخرى حيوانات يفتّش خردوات الطعام وأحيانا بسبب الناس يمرّ جانبا وأحيانا هم كانوا لصات, يتجاوز ل ماذا هم استطاع كذبت أياديهم فوق والكلاب عادة طاردواهم بعيدا. كان هذا ليلة نوعا ما مختلفة.
أرسلت هذا [ميسكرنت] كان بمجهولات مثل [إرّند بوي] أن يسلّم رسالة الخوف.
هم طاردوا الكلاب مع أحجار, بعد ذلك طرق على الباب أماميّة مع الأطراف من أسلحتهم و [بروك] ال [غلسّ بن] على النافذات وصاح أن يفتح الباب.
حشد القديمة من الستّة أطفال, 17 [ير-ولد] دايفيد, الأخرى وهم حجزوا الباب فولاذيّة مع أثاث لازم. دقائق ذهبوا جانبا بما أنّ الباب دقة استمرّ مع الهتافات من "يفتح الباب أو نحن سنقتل كلّ من أنت".
سمع على الطريق قرب البيت مزرعة, يمرّ شرطة, على طريقهم أن يجمع جسم لقبر, الضوضاء وينبح كلاب والحارسة سمعوا عربتهم, بما أنّ في أكثر من هذا مجموعة هجوم, حارسة عيّنت, أن ينبّه الأخرى. استعمل الشرطة البوابة [ريكتي] بما أنّ السفاحات [بروك] داخل شوط. هم أطلق النار طلقة خردق تحذيريّة وصاح أن يتوقّف. ركض الفتى شجاعة حتّى [فستر], ينفصل, ل هم عرف أنّ في يتوقّف, هم أمكن مسكت رصاصة. قبل يجمح, صاح هم إلى المحتلات في البيت مزرعة أنّ هم كانوا إلى الخلف.
وقع الهجوم في سبتمبر - أيلول 1997. اثنان أسابيع فيما بعد, دايفيد استلم أسرة بطاقة مخطوط. هو أمرهم أن يترك أو قتلت هم كلّ كنت. هو كان فقط حظ أنّ كان الشرطة هناك مبكّرة غير أنّ ماذا من التالية [تيم-ووولد] هم كان بما أنّ محظوظة?
هم ينبغي تركت, وافق هم, وهم حزموا ماذا هم استطاع حملت وأتى إلى المنزل من قريبة في المغبّرة و [مغرلي] يطوّر مدينة [أنغتا] [رونغي] حول 15 أميال جنوب غربيّ نيروبي وتحرّك داخل [ستورج رووم] صغيرة. هم أبدا رجعوا إلى [سوبوكيا] وبيت مزرعتهم إلى البيت.
غير أنّ كان كثير اضطرابات على الطريق ل هذا أسرة بما أنّ هم كافحوا أن يجد [منس] أن يبقى. دايفيد [فلّ شورت] أب في قدرته أن يزوّد ل هم بما أنّ هو فتّش عمل. بلا مهارات خاصّة, [فلّ] الأشغال هو أخذ قصيرة بعيد من ماذا هم احتاجوا. كان دايفيد وه إخوان وأخوات يحتاج أن يحضر مدرسة وهناك ما من مال لمدرسة رسوم. دايفيد أخذ على أشغال مختلفة في [كنستروكأيشن ست] ويرفع علب [جرّي] ماء إلى خداع في مجرّدة 10 [شيلّينغ] لكلّ واحد.
شرب أبه أيضا [مور ند مور], يترك [لسّ ند لسّ] لطعام. هو أصبح مدمن على الكحول, يترك ال [بردوينّينغ] إلى زوجته. الأخرى أتمّ جديات يزفّت داخل وماذا هم استطاعوا. أتمّ أخته مغسل لبطاطات.
معلمة من ميتم في المنطقة يسمع حول ه ويقرّر أن يساعد. مسيح عنايات أعطىهم مركز ماذا هم استطاع الآن وبعد ذلك وأخيرا رفعوا بما فيه الكفاية مال لدايفيد أن يرجع إلى مدرسة, لذلك يعرض هم كان ارتكبت إلى يساعد.
الطويلة وأيام متعرّجة يجرّ جانبا بما أنّ المدرسة رسوم كانوا أخيرا بمقابل وهو استطاع أنهيت [لست ر] ه وبدهشة بلغ [ب] معدل في امتحانه نهائيّة. أثناء [ثس دس] بعد مدرسة, أسّس دايفيد عمل, وإن كان قصير المدى ك [تووت] أو قائدة مع [متتث] أو [بوبليك سرفيس] عربة, حتّى دخل الجيش كرياضية في [كيبيكو] [ترينينغ كمب]. حتّى كان هذا قصير المدى ل دون ه, ه 5 قريبات كان ذهب جائعة.
بعد الامتحان في 2001, والأخبار جيّدة من علامته عال, أسّس هو أمه عليلة يشخّص مع داء سكّريّ والآن مشكلة جديدة; كان يرفع مال لتداويه, لأنّ هو أنسولين تابعة. ذهب هذا حالة حزينة فوق بما أنّ هو تدريجيّا أصبح مريضة مع حلق القبض أنّ صرّح طاقته وضرّر أجهزته. بين يحاول أن يغذّي الأسرة, واشتريت الأنسولين غالية وحافظتبنفسي يصحّ, سقط هو نائمة قبل أن رأسه ضرب الوسادة. دايفيد تنازع بشدّة أن يحافظه في جرع يوميّة غير أنّ كان هناك [توو مني] ثغور [إين-بتوين]; هو كان يائسة, وخضع هو أخيرا. هو كان الآن الرأس من يتضاءل أسرة, (كان الشابّة بعد الماشي بخطى متثاقلة) في هم واحدة غرفة بيتيّ في [رونغي], لأنّ أبه قصّر مع آخر إمرأة وعن تخلّى الأسرة.
مسيح يركّز عنايات, رغم أنّ [فلّ شورت] من أموال أن يساعد دايفيد أم, كان يمكن أن يرفع مال أن يساعد أسرته الآن. هم حاولوا أن يحصل أموال أن يرسله إلى كلية أو كان [ترد سكهوول] وهو واقعيّا يمكن أن يتمّ سنة في كينيا معهد تقنيّ في نيروبي في [غرولّينغ] صنف وعمل جدول. العامّة نقل أضعف رسوم [تو ند فروم] المدينة أجوره [مغر].
أتى كسر واعد عندما هو كان يمكن إلى بريد إلكترونيّ [ا] ابن عمّ يعيش في لندن الذي دلّه إلى رجل في نيروبي الذي ركض [نغو] أنّ ساعد ساطعة والناس فقيرة شابّة حصلت تربية. دايفيد عرف احتاج هو أن يثبت قاعدة لحياته لذلك هو استطاع ساعدت أسرته وساعدت أخرى, لذلك هو أسّس هذا رجل.
كان اسمه [نغرري] [موورا]. دايفيد كان قد صلّى بشدّة لمساعدة, لأمل ولمعجزة صغيرة; وهنا كان هو, هو كان ذهب إلى جامعة في الولايات المتّحدة الأمريكيّة.
الآن ل أحد ما يتلقّى أبدا يترك المنطقة عامّة من محافظة مركزية كينيا, كان الولايات المتّحدة الأمريكيّة مثل [دوروثي] يجد [أز]. هو كان مربكة, يسحر, وهكذا يشبع من الناس بيضاء. لدايفيد, كان يذهب هكذا بعيدة [فور ث فيرست تيم] مغامرة ونصف. هو الآن اضطرّ جعلت طريقه إلى أوتاه [ستت ونيفرستي] وجعلت الميعاد أخير أن يسجّل: آخر مغامرة! هو أتمّ هو غير أنّ قريبا يؤسّس هو فقط استطاع لم يمكن أن يدفع الرسوم صلبة من $5000 لكلّ نصف سنة [أند س,] مع بعض صعوبة, [ترنسفرّد] هو إلى [ون] إقليم جماعة كلية في ميتشيغان حيث هو أخيرا قرّر إلى أسفل لأربعة سنون. هو [فولونتير] أن يساعد أخرى طالبات, أوّلا [كنن] الذي كان محظوظة بكفاية أن يأتي إلى هذا مدرسة. وبين هذا شغل ويعمل في حرم جامعيّ مطعم, مرّ أصنافه ويدفنبنفسي في الكتب, الوقت [قويكر] من في أيّ وقت من قبل. بدهشة, أبقى هو ه [ب] معدل.
[فروم ث ووتست], كان دايفيد قد بنى رؤية أنّ هو [فرفنتلي] أراد أن يعطي [بك تو] الجماعة, إلى الفقراء وهمّش شباب الذي تلقّى ما من مستقبل. هو كان محظوظة; هناك كان ملايين [أت هوم] دون فرصة الذي مات في فقر هزيلة. هم [ب] لم يتساوى رقم هناك. هو [تلك بووت] هو باستمرار وفي سنته ثالثة, حدث الآن أكثر من في أيّ وقت, تحدّث هو مع محلّية كنيسة كاهن الذي وافق أن يساعده رفعت أموال أن يشتري حاسوبات وشحنتهم إلى كينيا. هو بدأ [كمبوتر سكهوول] أنّ قدّم مسالك حرّة إلى أنّ يعجز أن يدفع. أن يعطيهم هذا فرصة أن يحصل أشغال جيّدة وربّما أنهيت أو استمرّت تربيتهم.
في مبكّرة 2008, على الرغم من الغضب سياسيّة, ال يتنازع, موت وإزاحة المئات الآلاف [كنن], رجع دايفيد [شج] [نجوروج], درجة [إين هند] ومع بعض 100 جديدة ويستعمل حاسوبات, لباس وأحذية, فتحوا ه حاسوب كلية في [أنغتا] [رونغي]. هو أيضا بدأ تنظيم لشباب, يدعى [كريرس] لحياة دوليّة. هو كان قد ضرب [غليث], النظامة أنّ يوقف ملايين [كنن] يوميّة.
Tags:
Youth4Kenya's Profile
He’d beaten Goliath,...
April 2009
Travel
Topics
Latest Posts
He’d beaten Goliath,...
Monthly Archive
April 2009
Change Language
Filter By Type
Travel
Topics
1014 views